اخبار علم نجوم

از آغاز جهان تا پایان

2012-04-07T23:09:00.002+04:30

از آغاز جهان تا پایان:

ما از خود لحظه مهبانگ هنوز هیچ شواهد شهودی علمی نداریم، اما دیگر آزمونها و شواهد به چنین رخدادی دلالت دارد.

۱- ابرگسترش: از لحظه مهبانگ تا لحظه ۱۰ به توان منهای ۴۳ به بعد یعنی ده میلیون میلیون میلیون میلیون میلیو...ن میلیون میلیونیم ثانیه پس از مهبانگ را توانسته ایم بیازماییم و بیان کنیم. در این لحظه گستره ی کل کیهان ما از ابعاد یک اتم در لحظه مهبانگ به اندازه ی یک گریپفروت رسیده است، دمای آن بینهایت بالاست و هنوز محاسبه ای از دمای آن لحظه وجود ندارد.

۲- پسا گسترش: در ۱۰ به توان منهای ۳۲ ثانیه (یعنی صد میلیون میلیون میلیون میلیون میلیونیم ثانیه)، کیهان مانند یک سوپ داغ از مخلوتی از الکترون ها، کوارک ها و دیگر ذرات بنیادی بوده است، دمای کیهان در این دوره میکرو کوتاه زمانی به ۱۰ به توان ۲۷ درجه سانتیگراد رسیده است ( یعنی هزار میلیون میلیون میلیون میلیون درجه سانتیگراد).

۳- سردشدگی: در ۱۰ به توان منهای ۶ ثانیه یعنی یک میلیونیم ثانیه دما به ۱۰ به توان ۱۳ درجه سانتیگراد یعنی ۱۰ میلیون میلیونم ثانیه کاهش می یابد. در این لحظه پروتون ها و نوترون ها به وجود آمده اند. هنوز کیهان یک پلاسمای داغ است.

۴- تشکیل هسته ای: دقیقه ۳ پس از مهبانگ، هنوز انقدر گرم هست که ایجاد اتم ها امکان پذیر نیست، تنها هسته های اتم های هیدروژن و هلیوم ساخته شده است. دما به ۱۰۰ میلیون درجه سانتیگراد کاهش یافته. پس از این لحظه رفته رفته اتمهای هیدروژن شکل گرفته اند.

۵- تشکیل اتمی: در این مرحله که تا سیصد هزار سال پس از مهبانگ به درازا کشیده اتمهای سبک مانند هیدروژن و هلیوم در این مرحله پدیدار شده اند، دمای میانگین کل کیهان به ده هزار درجه سانتیگراد کاهش یافته است، امواج زمینه کیهانی ایجاد شده است که یک درصد نویز و برفک تلویزیون این امواج هستند.

۶- تشکیل ابرهای فراکهکشانی (سحابی ها)، کهکشان ها و ستارگان نخستین، دمای متوسط کل کیهان در این مرحله به منهای ۲۰۰ درجه کاهش یافته و این دوره تا یک میلیارد سال پس از مهبانگ به درازا کشیده است.

از دیدگاه کیهان شناسی مرحله هفتمی که در این فرتور به تر خلاصه آمده است خود چند مرحله کیهانی است که برای ساده سازی در فرتور نیامده است و البته یک مرحله هم پس از حال می باشد که آن را به عنوان آخرین مرحله بیان خواهیم کرد و میانگین دمای کیهان بین منهای ۲۰۰ تا منهای ۲۷۰ درجه سانتیگراد امروز کیهان است:

۷- مرگ ستارگان نخستین: در این مرحله ستارگان نخستین منفجر می شوند و تمام عنصر های سنگین بوجود مده اند، از غبار آن ستارگان مرده تمام حیات آغاز می شود.

۸- پیدایش ستارگان نو یا نسل دوم ستارگان مانند خورشید ما از غبار ستارگان نخستین که حدود ۵ میلیارد سال پیش بوده است.

۹- شکل گیری سیاره ها از غبار کیهانی اطراف خورشید و فعال شدن خورشید، قبرها و سنگ های باقی مانده از مرگ ستارگان نسل نخست که جذب ستارگان نشده اند و در اطراف آن سرگردانند رفته رفته در هم جمه شده و سیاره ها را تشکیل داده اند و این سیاره ها همه قبرها در مسیر خود را جاروب کرده و بزرگتر و بزرگتر شده اند و سامانه های خورشیدی را تشکیل داده اند.

۱۰ - تشکیل زمین و ماه: ابتدا زمینی وجود نداشته بلکه دو سیاره متوسط تر بوده اند که با هم برخورد می کنند از این برخورد هسته ی آهنی زمین تشکیل می شود و باقی مانده آن که پوسته بوده است جدا شده و ماه را تشکیل می دهد (برای همین ماه با اینکه حجم بالایی دارد سبک است، چون فاقد هسته ی آهنی می باشد) زمین هنوز گوی مذاب است.

۱۱- تشکیل زمین امروزی: زمین که گوی مذاب بوده رفته رفته سرد شده و کل دگرگونی هایی که خود کتابی است در آن شکل گرفته است که ربطی به کیهان شناسی ندارد و به امروز خود رسیده، دمای میانگین کیهانی اکنون منهای ۲۷۰ درجه سانتیگراد است.

۱۲- مرگ ستارگان: در این مرحله ستاره های نسل دوم سوختشان که هیدروژن است را کامل می سوزانند و منبسط می شوند و به قول های سپید یا سرخ تبدیل می شوند. که در همین مرحله اگر زمینی باشد ممکن است در خورشید فرو رود. سپس نیروی گرانش قیطر می شود و آنها در خود فرو ریزش می کنند و تبدیل به کوتوله های سپید، سرخ یا قهوه ای یا اگر ستاره بسیار بزرگ بوده باشد به سیاهچاله های کوچک یا متوسط تبدیل می شوند.

۱۳ - شب تاریک بی ستاره: در این مرحله کیهان شناسی پس از امروز را بررسی می کنیم، بر پایه گسترش فضا-زمان کیهان که دلیلش انرژی و ماده تاریک است، کهکشان ها رفته رفته از هم دور می شوند و حتی خود کهکشان ها انبساط پیدا می کنند تا جایی که در حدود چندین میلیارد سال دیگر ما در آسمان زمین (اگر زمینی تا آن زمان باشد) هیچ ستاره ای حتی کهکشان راه شیری را نمی بینیم).

۱۴ - فروپاشی: در این مرحله تک تک ذرات کیهان از هم جدا می شود و حتی سیاره و ستارهای باقی نمی ماند...

۱۵- مرگ کیهان: کیهان در یک سکوت کامل و در زمانی که حتی اتمی هم نیست می میرد و تمام.

- شکاک منطق-

با سپاس دوباره از سین میم گرامی برای فرستادن فرتور زیبا

منبع:

کانون آگنوستیک ها و آتئیست های ایران Iranian Atheists & Agnostics

تا ده سال ديگر می توان مغز انسان را به بدن روبات پيوند زد

2012-03-17T17:48:00.000+03:30

«ديميتری ايتسکوف»، کارآفرين روسی، که رهبری يک پروژه تحقيقاتی پيشرفته، موسوم به «آواتار»، را برعهده دارد می گويد: « تا ده سال ديگر می توان ذهن انسان را به روبات انتقال داد و بدين ترتيب رؤيای هميشگی «زندگی جاودان» بشر را جامه عمل پوشاند.»

به نوشته روزنامه انگليسی «دِيلی مِيل»، ايتسکوف اد...عا می کند که ۳۰ دانشمند را برای رسيدن به اين هدف استخدام کرده و در حال حاضر نيز به دنبال دانشمندان ديگری است که به پيشبرد پروژه کمک کنند. وی می گويد: «اين پروژه به سوی تجسم بخشيدن به جاودانگی بشر حرکت می کند.»

برنامه مد نظر ديميتری ايتسکوف «پيوند» هوشياری انسان به پيکر روبات در ده سال آينده است. او اميدوار است در مرحله بعد موفق شود ذهن را بدون استفاده از جراحی بارگذاری (آپلود) کند، و اشخاص بتوانند درون روبات به زندگی خود ادامه دهند در حالی که بدن شان مانند غلافی خالی که می توان آن را به دور انداخت، بی استفاده خواهد شد: «پس از انتقال ذهن شخص به قالب جديد «آواتار»، وی خواهد توانست همچنان به عنوان بخشی از جامعه به زندگی خود ادامه دهد، مردم دوست ندارند بميرند.»

نام اين پروژه از يک فيلم سينمايی ساخته شده توسط «جيمز کامرون» گرفته شده، که در زمانی در آينده اتفاق می افتد، جايی که سربازان با استفاده از کنترل ذهن در بدن موجودات دورگه «انسان - موجود فضايی» نفوذ می کنند و عليه ساکنان جهانی دوردست می جنگند.

ايتسکوف در جريان کنفرانس «آينده جهان در سال ۲۰۴۵»، می گويد: «تلاش بعدی دنيای علم ساخت بدنی جديد برای انسان خواهد بود،» وی درباره شيوه عملکرد بدن انسان در آينده توضيح می دهد: «يک رابط مغز به ماشين برای کنترل بدن و يک سيستم حفظ حيات مغز برای اينکه مغز انسان در خارج از بدن اوليه زنده بماند از اجزای پيکرهای ساخت دست بشر در دنيای آينده خواهند بود.»

ايتسکوف پيش بينی می کند که در مرحله اول، بدن های ساخته شده در اختيار «افراد دارای نقص عضو و اشخاص در حال مرگ» قرار خواهد گرفت.

مدير روسی پروژه «آواتار» می افزايد: «فاز سوم ساخت مغز مصنوعی انسان است، محيطی رايانه ای که می توان ذهن بشر را در آن بارگذاری کرد.»

ايتسکوف می گويد تمايل دارد با آژانس پروژه های تحقيقاتی پيشرفته دفاعی، «دارپا»[DARPA]، در ارتش ايالات متحده همکاری کند. «دارپا» هم اکنون در حال پژوهش بر روی پروژه ای است که در آن نيروها با استفاده از ذهن خود روبات های انسان نما را از فاصله دور در جبهه جنگ هدايت نمايند.

بخش پژوهشی فن آوری های پيشرفته «پنتاگون»، بودجه ای هفت ميليون دلاری برای انجام اين پروژه دريافت کرده و مانند پروژه تحت رهبری ديميتری ايتسکوف روسی، آمريکايی ها نيز نام «آواتار» را برای پروژه خود برگزيده اند.

در متن رسمی بودجه سال ۲۰۱۳ «دارپا» آمده است: «برنامه آواتار رابط ها و الگوريتم هايی را طراحی و ارائه خواهد داد که به سربازان اين امکان را می دهد که به شيوه مؤثر با يک ماشين دوپا و نيمه خودمختار ارتباط برقرار کنند و از آن به عنوان جانشين خود در ميدان استفاده نمايند.» (رادیوفردا)

کهکشان آندرومرا با یکصد میلیارد خورشید!

2012-03-16T22:33:00.003+03:30

در این عکس باشکوه، تصویر کهکشان مشهور آندرومدا را مشاهده میکنید. این کهکشان که یکی از کهکشان های همسایه ما محسوب میشود تقریباً 2.2 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد.

... پهنای این کهکشان بیش از یکصد هزار سال نوری است و بیش از یکصد میلیارد خورشید را در خود جای داده است. البته این یکصد میلیارد خورشید تنها بخش کوچکی از آندرومدا را تشکیل میدهند چراکه این کهکشان تقریباً 10 برابر بیش از این مقدار دارای ماده ناشناخته ای است که منشأ و ماهیت آن هنوز برای بشر ناشناخته است. این ماده اسرارآمیز - موسوم به ماده تاریک - کل این کهکشان را همانند هاله ای کروی شکل در بر گرفته است. البته از آنجائیکه این هاله تاریک هیچگونه نوری از خود گسیل نمیکند بنابراین در این عکس هم چیزی از آن دیده نمیشود اما اخترشناسان با اندازه گیری سرعت چرخش این کهکشان و با استفاده از تأثیرات گرانشی این ماده اسرارآمیز به وجود آن پی برده اند.

برای آنکه به عظمت این کهکشان بیشتر پی ببرید به این نکته توجه داشته باشید که اگر انسان ها از دوران باستان (مثلاً از زمانی که اهرام مصر در حال ساخته شدن بود) شروع به شمارش خورشیدهای این کهکشان میکردند و نسل ها پشت سر هم به این شمارش ادامه داده بودند و هیچ کاری هم جز شمارش نداشتند، هنوز هم بعد از گذشت چند هزار سال این شمارش به پایان نرسیده بود!
و به خاطر داشته باشیم که کهکشان آندرومدا تنها یک کهکشان متوسط از میان میلیاردها کهکشان موجود در جهان است

اسرار کوانتومی آفرینش

نشانه های تازه از احتمال وجود ذره بنیادی "بوزون هیگز"

2012-03-08T18:41:00.000+03:30

دانشمندان شتاب دهنده تواترون در آمریکا می گویند که نشانه های احتمالی ذره هیگز را در توده ای مشابه آنچه در تاسیسات اروپایی "ال اچی سی" مشاهده شده بود دیده اند.

پس از نوشته شدن کتابی بنام "ذره خدا: اگر پاسخ کائنات است، سئوال چیست؟" توسط "لیان لدرمن" که در آن این ذره را "ذره خدا" نامید، اغلب در رسانه‌ها از بوزون هیگز به‌عنوان "ذره خدا" یاد می‌شود. که متاسفانه در محافل غیرعلمی از آن استفاده زیادی می کنند.
هیگز یک ذره فرضی - از دسته بوزون ها - است که تصور می شود وجود آن باعث می شود سایر ذرات وزن داشته باشند. وجود هیگز تاکنون ثابت نشده است.

این یافته ها بر وزن نظریه ای می افزاید که می گوید هیگز در مجاورت وزن ۱۲۵ گیگاالتکرون ولت وجود دارد.

با این حال داده های تازه به خودی خود برای "کشف" نامیدن این یافته کافی نیست.

این نتایج در کنفرانس فیزیک موریوند در ایتالیا عرضه شد.

تواترون (Tevatron) واقع در آزمایشگاه ملی فرمیلب، برای دو دهه بهترین شتاب دهنده ذرات جهان بود اما در سال ۲۰۱۱ پس از شکست گفتگوها برای ادامه تامین بودجه آن بسته شد.

با این حال تواترون هم مثل همه تجهیزات مشابه داده های بسیار زیادی فراهم کرد که باید تحلیل شوند.

تازه ترین داده ها به وجود ذره ای در محدوده ۱۱۵ تا ۱۳۵ گیگاالکترون ولتی - این ۱۲۰ تا ۱۴۰ بار سنگین تر از پروتون هایی است که در هر اتم دیگر یافت می شود - با ضریب اطمینان ۲.۲ سیگما اشاره دارد.

این بدان معنی است که احتمال آنکه آنچه آنها در این مطالعه می بینند تصادفی باشد یک در ۳۶ است - خیلی غیرقاطعانه تر از آستانه "۵ سیگما"یی که فیزیکدان ها برای ثبت رسمی یک کشف استفاده می کنند.

با این حال آنچه این یافته را جالب می کند این است که کوبنده ذرات "ال چ سی" (Large Hadron Collider) در اروپا نیز به طور تلویحی شاهد "جهشی" در داده های خود با همان میزان جرم بود. این درحالی است که تفاوتی در آزمایش ها وجود داشت.

"ال اچ سی" پروتون ها را به همدیگر می کوبد درحالی که تواترون از پروتون ها و ضدپروتون ها - همتاهای ضدماده آنها - استفاده می کند.
هدف هر دو آزمایش تلاش برای یافتن ذره هیگز بود. دانشمندان برای این کار آنچه این ذرات پر انرژی به آنها فرسایش می یابند را تحلیل کردند.
در آزمایشگاه تواترون، داده ها حاصل تولید کوارک ها و ضدکوارک ها بود، درحالی که در کوبنده "ال اچ سی" هدف اصلی تولید ذرات نور یا همان فوتون هاست.

راب روزر سخنگوی "سی دی اف" یکی از دو یابنده تواترون به بی بی سی نیوز گفت: "این یک شتاب دهنده متفاوت، یابنده متفاوت و یک کانال متفاوت فرسایش است. تصویر را کامل تر می کند، که کم کم مجموعه قانع کننده تری می سازد. اما ما هنوز نمی توانیم آنطور که دلمان می خواهد قاطعانه اظهار نظر کنیم."

او افزود: "آرزو می کردم که یکی از ما اکنون داده های بیشتری داشت. خیلی کلافه کننده است."

دو یابنده اصلی در "ال اچ سی" به نام های "سی ام اس" و "اطلس" نیز نتایج خود را در نشست روز چهارشنبه اعلام کردند اما این آزمایش ها در مقایسه با نتایج ارائه شده در سال گذشته خیلی ارزشمند نیست.
البته این وضع در ادامه سال جاری کاملا عوض خواهد شد زیرا این تاسیسات تا پایان سال سه برابر داده های سال گذشته را تولید خواهد کرد.

اگر ذره هیگز وجود داشته باشد جاهای زیاد دیگری که ممکن است در آنها پنهان باشد وجود ندارد.

تونی وایدبرگ، فیزیکدان دانشگاه آکسفورد که در یابنده اطلس "ال اچ سی" کار می کند گفت که نتایج تواترون با ایده یک ذره هیگز "سبک" همخوانی دارد.

او به بی بی سی نیوز گفت: "جالب است چون یک اشاره خفیف دیگر است. احتمال آنکه سال را با کشف این ذره به پایان ببریم کمی بیشتر شده."

او گفت که چشم انتظار نتایج تازه "ال اچ سی" در ادامه سال جاری است: "تا پایان سال باید از نشانه های تلویحی فاصله بگیریم و یا به سمت کشف این ذره برویم یا مردود شناختن آن - هر دو نتیجه برایم هیجان آور است." (بی بی سی)

گزيده اخبار علمي

يافته های علمی نشان می دهند که جهان از انفجاری بزرگ پدید آمده است، و نمی تواند ازلی باشد، و در نتیجه نیاز به آفریننده دارد.

2012-03-08T13:19:00.002+03:30

استفاده از مدل انفجار بزرگ بيشتر به عنوان مقدمه أي براي "اثبات" ازلي نبودن جهان استفاده مي شود كه در برهان هاي جهان شناسي استفاده دارد. در عين حال، مي توان آن را به طور مستقل هم بررسي كرد.

كشفيات تلسكوپهاي فضايي نشان مي دهد كه فركانس نور دريافتي از اجرام آسمان...ي، به نسبت فاصله شان از زمين تغيير مي كند، كه با توجه به روابط دوپلر، نشان دهنده ي وجود سرعت نسبي بين منبع توليد نور و منبع دريافت آن است. به خاطر يكسان بودن اين پديد در جهت هاي مختلف، معني اين داستان اين است كه كل جهان در حال انبساط است. تمام اجرام در حال دور شدن از يكديگر هستند. اينكه اجرام در حال دور شدن از يكديگر هستند، و در عين حال نيروهاي موجود همه از نوع گرانشي هستند كه با اين دور شدن مخالفت مي كنند، نتيجه مي گيريم كه روند اين دور شدن در آينده كمتر خواهد شد، و در گذشته بيشتر بوده است. تنها چيزي كه مي تواند آن را توجيه كند (؟) اين است كه انفجاري وجود داشته باشد، كه در آن جهان به شكل كنوني ايجاد شده باشد، و سپس با نيروي ناشي از آن انفجار ذرات پراكنده شوند، و انبساط كنوني نيز باقيمانده ي حركت ناشي از آن انفجار باشد.

اين مدل مانند مدل پرتاب توپي در سطح شيب دار است. اگر نيروي پرتاب زياد نباشد، توپ بعد از مدتي بالا رفتن مي ايستد، و سپس به عقب بر مي گردد. اگر نيروي پرتاب زياد باشد، توپ مي تواند به قله ي سطح شيب دار برسد و از آن سو پايين رود.

در مدل انفجار بزرگ، انبساط جهان باعث افزايش فاصله ي بين اجرام ميشود، و در نتيجه نيروي گرانشي بين آنها را كاهش مي دهد. نيروي گرانش نيز خود با ايجاد شتابي در خلاف جهت انبساط سعي دارد جلوي گسترش جهان را بگيرد. مشخصا اگر نيروي اوليه به حدي باشد كه بتواند بر گرانش غلبه كند، جهان براي هميشه در حال گسترش باقي خواهد ماند، و اگر ضعيفتر باشد، طوري كه نيروي گرانشِ در حال كاهش پيش از اينكه به اندازه ي كافي ناچيز شود فرصت داشته باشد تا سرعت انبساط را به صفر برساند، انبساط متوقف مي شود، و سپس در خلاف جهت، منقبض مي شود، و بعد از مدتي به يك انهدام بزرگ خواهيم رسيد.

البته انفجار بزرگ تنها تئوري موجود نيست، هرچند كه معروفترين آنهاست. در عين حال، از لحاظ علمي يقيني به حساب نمي رود.

در اين تئوري، كار دنياي ما با يك انفجار بزرگ شروع مي شود، كه خداباوران آن را به معني ازلي نبودن جهان مي دانند. ولي آيا واقعا چنين است ؟ نه الزاما، زيرا مدل انفجار بزرگ هرگز نمي گويد كه پيش از انفجار بزرگ جهان وجود نداشته است.

همانطور كه گفته شد يكي از سرنوشهاي جهان اين است كه به يك انهدام بزرگ منجر شود. اگر دقت كنيم مي بينيم كه هر انهدام بزرگ نيز مي تواند از سوي ديگر يك انفجار بزرگ ديگر باشد، و از اين طريق در روندي دايمي قرار گيرد. جهان مي تواند به اين شكل مطابق مدل انفجار بزرگ عمل كند، و در عين حال ازلي نيز باشد.

پس مدل انفجار بزرگ در صورت درستي به معني ازلي نبودن جهان نيست، در عين اينكه حتا ازلي نبودن جهان هم نمي تواند به نتيجه ي مورد نظر برهانهاي جهان شناختي برسد.
منبع صفحه فیس بوک انكار گران

تایید وجود "کره آبی" (سیاره دارای آب) در خارج از منظومه شمسی

2012-02-22T09:38:00.001+03:30

اخترشناسان وجود طبقه تازه ای از سیارات را تایید کرده اند: یک کره آبی با اتمسفری غلیظ و بخارآلود.
__________________________________________________________________
سیاره فراخورشیدی "جی جِی ۱۲۱۴ بی" (GJ ۱۲۱۴b) یک به اصطلاح "ابرزمین" است - بزرگتر از سیاره ما اما کوچکتر از غ...ول های گازی مثل مشتری.

اکنون به نظر می رسد رصدهای انجام شده با تلسکوپ فضایی هابل مؤید این مساله باشد که کسر بزرگی از این سیاره از آب تشکیل شده.

دمای بالای سیاره حکایت از احتمال وجود مواد عجیبی در آن دارد.

زاکوری برتا از مرکز اخترفیزیک اسمیتسونین در دانشگاه هاروارد می گوید: "جی جِی ۱۲۱۴ بی شبیه به هیچ یک از سیارات دیگری که می شناسیم نیست."

این سیاره در سال ۲۰۰۹ توسط تلسکوپ های زمینی کشف شد. قطر آن تقریبا ۲.۷ برابر زمین است، اما وزن آن ۷ برابر است. این سیاره در فاصله ای خیلی کم یعنی دو میلیون کیلومتری از ستاره مرکزی - از نوع کوتوله سرخ - می گردد و بنابراین دمای آن احتمالا به ۲۰۰ درجه سانتیگراد می رسد.

منجمان در سال ۲۰۱۰ اندازه گیری های انجام شده به روی اتمسفر آن را منتشر کردند. آن اندازه گیری ها حاکی از این بود که اتمسفر سیاره احتمالا از بخار آب تشکیل شده، اما یک احتمال دیگر وجود دارد - اینکه سیاره پوشیده از غبار است، از نوعی که تایتان، قمر کیوان، را پوشانده.

یخ داغ

آقای برتا و همکارانش از دوربین زاویه باز هابل برای مطالعه این سیاره به هنگام عبور آن از برابر ستاره استفاده کردند. در زمان چنین گذرهایی نور ستاره از اتمسفر سیاره می گذرد و سرنخ هایی از ترکیب گازهای آن به دست می دهد.

محققان گفتند که نتایج همخوانی بیشتری با وجود اتمسفری غلیظ متشکل از بخار آب دارد تا اتمسفری غبارآلود.

محاسبات به روی چگالی سیاره همچنین حاکیست که "جی جِی ۱۲۱۴ بی" آب بیشتری از زمین دارد. این بدان معنی است که ساختار درونی این کره خیلی متفاوت از زمین است.

دکتر برتا گفت: "دمای بالا و فشارها باعث تشکیل مواد عجیبی مانند 'یخ داغ' یا 'آب ابرمایع' می شود، موادی که با تجارب روزمره ما کاملا غریب است."

فاصله کم این سیاره از زمین آن را به نامزد خوبی برای مطالعات بیشتر با تلسکوپ جیمز وب که قرار است تا پایان دهه جاری به فضا پرتاب شود بدل می کند.

جزئیات این مطالعه در "نشریه اخترفیزیکی" منتشر خواهد شد.(برگرفته از بی بی سی)

بنمایه:گزيده اخبار علمي

انفجار بزرگ ستاره‌اي قرن 19 رصد شد !ا

2012-02-19T11:39:00.002+03:30

تيمي از دانشمندان با استفاده از شيوه جديد پژواک نوري، موفق به ثبت نوري از يك انفجار فضايي شده‌اند كه در اواسط دهه 1800 روي زمين مشاهده شده است.

به گزارش ايسنا دانشمندان مؤسسه علوم تلسكوپ فضايي توانسته‌اند پژواک‌هاي يك موج شوك نور را كه از ابرهاي فضايي منعكس شده، ثبت كنند تا انسان امروزي بتواند مانند افراد حاضر در 170 سال قبل اين لحظه را شاهد باشد.

شيوه پزشکي قانوني فضايي به گشايش اسرار يك رويداد ستاره‌اي موسوم به «انفجار عظيم» در قرن نوزدهم كمك كرده كه در آن ستاره «اتا کارينا» ناگهان به دومين جسم درخشان در فضا تبديل شده بود.

ستاره «اتا کارينا» كه يكي از عظيم‌ترين ستارگان موجود در كهكشان راه شيري بوده، در قرن 19 ميلادي به طور غيرمنتظره‌اي با افزايش درخشش روبه‌رو شد. براي 10 سال در اواسط دهه 1800 اين ستاره، دومين جسم درخشان آسمان ديده مي‌شد.

اين دانشمندان با استفاده از تصاوير «اتا کارينا» به بررسي پژواک‌هاي نوري انفجار عظيم پرداخته و دريافتند كه نور اين انفجار در غبار بين سياره‌اي با فاصله ده‌ها سال نوري از اين ستاره منعكس يا پژواک داده شده است.

اين ده‌ها سال نوري اضافي بدين معني است كه نور اين انفجار به جاي قرن نوزدهم در حقيقت اكنون به زمين رسيده است.

«اتا کارينا» يك متغير آبي درخشان است، بدين معني كه از دوره‌هاي چشمك زن در پي دوره‌هاي درخشش برخوردار است. «انفجار عظيم» يك رويداد شديد و منحصربه‌فرد بوده كه در آن، ستاره «اتا كارينا» با جرمي 100 برابر خورشيد، باعث سوختن ميزاني به اندازه چندين خورشيد در يك انفجار بزرگ شده است.

دانشمندان ابتدا بر اين تصور بودند كه بادهاي ستاره‌اي يا همان گازهاي منتشر شده از يك ستاره ديگر، باعث افزايش اين انفجار شده است؛ اما رصدهاي دقيق‌تر نور از لحظه انفجار نشان‌دهنده نادرست بودن اين باور بود.

محققان سپس با استفاده از تلسكوپ‌هاي دقيق‌تر شيلي، توانستند طيف‌هاي پژواک‌هاي نور را به دست آورند كه آنها را قادر به تجزيه دقيق‌تر نور به اجزاي آن مي‌سازد.

اين رصدها به ارائه اطلاعات مهم در مورد تركيبات شيميايي، دما و شتاب مواد منتشر شده در زمان انفجار عظيم قرن نوزدهم ميلادي مي‌پردازند.

منبع:گزيده اخبار فضائي

سفر به دنياي نامرئي با فرش ايراني

2012-02-19T11:07:00.002+03:30

پژوهشگر جوان ايراني دانشگاه «بركلي» آمريكا كه در زمينه كنترل انتشار نور تحقيق مي‌كند براي نخستين بار موفق به نامرئي‌سازي كامل اجسام در طيف نور مرئي شد.
به گزارش ايسنا، دكتر غرقي در تحقيقات خود از شيوه‌اي جديد براي پنهان كردن اجسام در زير لايه‌اي موسوم به «فرش پوششي» استفاده كرده كه اگرچه پيش از اين نيز توسط دانشمنداني ديگر براي نامرئي‌سازي اجسام به كار رفته ولي موفقيت‌هاي قبلي به نامرئي سازي در فركانس‌هايي كه با چشم انسان قابل مشاهده نيستند محدود بوده و موفقيت غرقي و همكارانش، نخستين طرح موفق در استفاده از فرش نامرئي در نور مرئي، گزارش شده است.
دكتر مجيد غرقي، محقق پست دكتري دانشگاه بركلي در گفت‌و‌گو با خبرنگار ايسنا در توضيح موفقيت علمي خود گفت: نامرئي سازي به عنوان يكي از اشكال كنترل انتشار امواج الکترومغناطيس، پيش از اين با استفاده از متامواد حاوي فلزات در طيف ماكروويو انجام شده بود. در طول موج‌هاي نوري كوتاه‌تر (فركانس‌هاي مادون قرمز) هم پوشش‌هاي نامرئي كننده خاصي طراحي شده بود. گروه تحقيقاتي ما در دانشگاه بركلي مدتي پيش و تقريبا همزمان با يك گروه آلماني موفق به نامرئي سازي در نور مرئي شد كه طول موج كوتاهتري دارد.
وي خاطرنشان كرد: محققان آلماني با اين كه از روشي اساسا مشابه روش ما استفاده كردند ولي تقريبا در نور قرمز موفق به اين كار شدند حال آن كه روش ما تمام طول موج‌هاي مرئي را در برمي‌گيرد. البته چند ماه پيش از ما هم يك گروه تحقيقاتي در انگلستان تنها در يك پلاريزاسيون خاص نور موفق به اين كار شدند در حالي كه نور مرئي معمولي پلاريزاسيون ندارد.
غرقي و همكارانش در تحقيقات خود از شيوه‌اي موسوم به «نگاشت شبه همانند» (QCM) براي پنهان كردن جسمي‌ به طول 300 نانومتر و عرض شش ميكرون در زير يك «فرش پوشش دهنده» باز تابنده استفاده كرده‌اند.
وي خاطرنشان كرد: ايده فرش نامرئي يعني قرار دادن شيء زير يك پوشش كه در برخورد نور مرئي مانند آينه به نظر رسيده و برآمدگي ناشي از وجود جسم در زير آن قابل مشاهده نيست، ابتدا در سال 2008 توسط محققي كه قبلا عضو گروه تحقيقاتي ما در دانشگاه بركلي بود مطرح شد و پس از تحقق در طيف‌هاي ماكروويو و مادون قرمز در سالهاي 2009 و 2010 توسط گروه ما در طيف مرئي پياده‌سازي شده است.
غرقي در توضيح اين روش مي‌گويد: پوشش نامرئي‌كننده ما در واقع ماده‌اي است كه طراحي ضريب شكست در آن به صورتي است كه سرعت نور را قبل از رسيدن به جسمي كه زير آن قرار گرفته كم كرده و در نتيجه نور بدون برخورد با آن برمي‌گردد لذا چشم وجود جسم را تشخيص نداده و اصطلاحا نامرئي مي‌شود.
محقق ايراني كه تحقيقات خود را زيرنظر دكتر شيانگ ژانگ، استاد دانشگاه بركلي انجام داده است، تصريح كرد: براي ساخت پوشش نامرئي‌كننده يك موج‌بر نيتريد سيليكون در بستري شفاف از اكسيد سيليكون نانوحفره قرار گرفت كه به طور ويژه‌اي براي برخورداري از ضريب شكست پايين‌تر از موج‌ بر ساخته شده بود. ضريب شكست نيتريد سيليكون كه حدود 2 است با روش‌هاي نانويي به 1.3 تا 1.8 كاهش يافت تا بتوانيم سرعت نور را در آن كاهش داده و آن را به عنوان يك فرش پوشش دهنده براي نامرئي‌سازي استفاده كنيم.
غرقي تصريح كرد: در امواج ماكروويو به دليل بلند بودن طول موج‌ها مي‌توان از فلزات در ابعاد ريز استفاده كرد چون مقدار كمي از امواج جذب مي‌شود ولي در طول موج‌هاي مادون قرمز و مرئي نمي‌توان از فلزات استفاده كرد چون در اين طول موج‌هاي كوتاه، نور جذب مي‌شود؛ لذا بايد از مواد عايق (دي الكتريك) استفاده كرد و اينجاست كه كنترل سرعت نور با كنترل ضريب شكست مواد مختلف مطرح مي‌شود.
پژوهشگر دانشگاه بركلي با بيان اين كه وي و همكارانش در حال حاضر در ابعاد ميكرومتر كار مي‌كنند درباره امكان نامرئي كردن اجسام در ابعاد بزرگتر با اين شيوه به ايسنا گفت: از لحاظ تئوري اين امر امكان پذير است ولي بايد ماده‌اي پيدا كرد كه ضريب شكست آن بزرگتر از 2 باشد چون ضريب شكست 1.8 تا 1.3 در ابعاد كوچك جواب مي‌دهد كه در حال حاضر يكي از عمده مشكلات ما پيدا كردن اين ماده است، زيرا مواد موجود در طبيعت كه ضريب شكست بالايي دارند كاملا شفاف نيستند در حالي كه براي كنترل خوب سرعت، نور بايد به راحتي از ماده عبور كند. البته موادي هم در ذهن داريم كه شايد در حد دهم ميلي‌متر كارايي داشته باشند و اين طور نيست كه مثلا جسمي در ابعاد يك سانتي‌متر را نامرئي كنيم.
وي با اشاره به تلاش‌هاي تحقيقاتي گروه‌هاي پژوهشي مختلف در زمينه نامرئي سازي با شيوه‌ها و تكنيك‌هاي مختلف، اظهار داشت: روش ديگري كه براي نامرئي كردن مورد توجه محققان قرار گرفته، استفاده از شكست منفي است كه طي آن در واقع سرعت فاز نور را منفي مي‌كنند.
غرقي كه زمينه ديگر تحقيقاتش، كار روي سلول‌هاي خورشيدي و افزايش بازده آنهاست در خصوص ارتباط اين دو حوزه گفت: كنترل انتشار نور علاوه بر نامرئي سازي در كنترل انرژي نور در سلول‌هاي خورشيدي و كاهش تلفات آن در سلول‌هاي خورشيدي هم اهميت دارد و در واقع تمركز اصلي من روي سلول‌هاي خورشيدي و زمينه مورد علاقه‌ام، كنترل انرژي نور است و كارهايي كه در زمينه نامرئي‌سازي انجام داده‌ام، تحقيقاتي جانبي براي نشان دادن نحوه انتشار نور و حركت انرژي نوراني است.
دكتر غرقي در دانشگاه واترلو
===================
وي در پايان در پاسخ به اين سوال كه چقدر به تحقق روياي نامرئي شدن در ابعاد بزرگ اميدوار است، اظهار داشت: با توجه به تحقيقات گسترده‌اي كه توسط گروه‌هاي مختلف در راستاي نامرئي‌سازي انجام مي‌شود، تحقق اين ايده طي چند دهه آينده دور از ذهن نيست؛ البته شايد ايده نامرئي شدن به همان شكل كه الان تصور مي‌كنيم محقق نشود، همان طور كه بسياري ديگر از روياهاي بزرگ بشر مثل پرواز به صورتي متفاوت با ايده اوليه انسان محقق شد.
دكتر مجيد غرقي كه متولد 1356 تهران است، پس از پايان تحصيلات متوسطه در دبيرستان استعدادهاي درخشان علامه حلي تهران در سال 74 با رتبه پنج وارد دانشگاه شده و تحصيلات كارشناسي و كارشناسي ارشد را در رشته الكترونيك دانشگاه صنعتي شريف به پايان برده و از سال 81 (2003) به عنوان دانشجوي دكتري در رشته الكترونيك در دانشگاه واترلو كانادا تحصيل كرده است.
كسب «اسكولارشيپ» تحصيلي دانشگاه واترلو، جايزه يادبود دكتر
Chandrashekar
دانشگاه واترلو (2005-2006) و جايزه برتر
Sandford Fleming Foundation
سال 2005 از جمله جوايز و افتخارات علمي اين پژوهشگر جوان ايراني دانشگاه بركلي است.
منبع:گزيده اخبار علمي

اجتماعات مورچه‌ای و آستانه رشد شهرها

2012-02-17T15:08:00.001+03:30

_________________________________________________________
به‌گفته پژوهشگران، یک اجتماع از مورچه‌ها، جمعیتش را به‌قدر قیمتی که باید بعدها برای جابه‌جایی ذخایر غذایی‌اش بپردازد، افزایش نمی‌دهد. این یافته می‌تواند راهگشای درک ما از نحوه رشد شهرها هم باشد.
_________________________________________________________________
مارتین برد (Martin Burd) و اندرو بروس (Andrew Bruce) از دانشگاه موناش ملبورن، یافته‌های‌شان در این‌ زمینه را روز گذشته در نشریه Proceedings of the Royal Society Bانتشار دادند. مورچه‌های برگ‌بُر، از جمله گستره‌ترین جوامع حشره‌ایِ روی زمین هستند که گاه تعداد کارگران‌شان به هشت میلیون هم می‌رسد. آقای برد که یک بوم‌شناس فرگشتی است، در این‌ زمینه می‌گوید: "وقتی جمعیت زنبور عسل، به حدود ۴۰ هزار کارگر می‌رسد، کندو تقسیم می‌شود، اما این کندوها، در برابر کاری که این مورچه‌ها می‌کنند، در حد یک شهرک کوچک هم نیست." این حشرات، برگ‌ها را برای تعذیه قارچ‌هایی که در آشیانه‌شان روییده برش می‌دهند و این قارچ‌ها هم به مصرف لاروهایشان می‌رسد. آن‌ها پاره‌برگ‌ها را در فواصل طولانی و در راستای گذرگاه‌هایی جابه‌جا می‌کنند که خودشان بر کف جنگل ساخته‌اند و درازای آنها گاهی به ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر می‌رسد.
مارتین برد می‌گوید: "شهرهای ما هم درست از این طریق، ذخایر غذایی‌شان را از حومه می‌گیرند و در صنایع تولید مواد غذایی، تغییراتی روی‌شان صورت می‌دهند." به‌گفته آقای برد، راه‌هایی که توسط مورچه‌های برگ‌بر بر کف جنگل ایجاد شده است، شباهت بسیاری با راه‌های شهری ما دارد.
آستانه جمعیت
قصد مارتین برد و اندرو بروس از انجام این پژوهش، بیشتر معطوف به بررسی ارتباط موجود بین ابعاد یک اجتماع مورچه‌ای و آهنگ ذخیره‌سازی برگ بود. آن‌ها ۱۸ اجتماع از مورچه‌های برگ‌بر را در آمریکای مرکزی مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که آهنگ ذخیره‌سازی علوفه در هر هفته، به نسبت رشد تعداد نفرات جامعه کمتر می‌شد. آقای برد می‌گوید: "هرچه این مورچه‌ها فواصل دورتری را نسبت به مرکز اجتماع، با هدف کسب ذخایر غذایی‌شان می‌پیمودند، به همان اندازه هم از بهره‌وری کارشان کاسته می‌شد."
دو پژوهشگر یادشده متوجه شدند که میزان کار یک کارگر، صرف نظر از ابعاد جمعیت‌شان همواره یکی است، اما با رشد مسافتی که روزانه باید طی کنند، زمان بیشتری هم برای جابه‌جایی همان مقدار غذا به آشیانه صرف می‌شود. به‌گفته این پژوهشگران، "همین مسافت بیشتر کافی است تا بخش اعظمی از آهنگ ذخیره‌سازی‌شان دچار کاهش شود."
نرخ رشد تقاضای علوفه به تبع رشد جمعیت، هرگز کفاف زمان بیشتری را نمی‌دهد که باید این مورچه‌ها برای جابه‌جایی علوفه بپردازند. از این‌رو آقای برد می‌گوید: "معلوم است آستانه‌ای وجود دارد که بعد از آن، احیای ذخایر غذایی، هزینه‌بر می‌شود. لذا برای ابعاد قلمروی که یک جامعه تحت پوشش خود می‌گیرد هم آستانه‌ای وجود دارد."
رابطه‌های مشابهی را در پژوهش‌های گذشته هم می‌شد دید که نشان می‌دادند آهنگ سوخت و ساز یک کلنی مورچه‌ای (یا به عبارتی نرخ تولید کربن‌دی‌اکسید)، به ازای رشد جمعیت‌شان دچار کاهش می‌شود. چنین رابطه‌ای را در سایر زمینه‌های زیست‌شناسی و بوم‌شناسی هم می‌توان یافت. مثلاً گفته شده که نرخ سوخت و ساز بدن یک موجود زنده، محدود به نوع کارکرد دستگاه عروقی‌اش است که مواد مغذی را به سلول‌ها می‌رساند. همچنان‌که یک موجود زنده بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود، دستگاه عروقی‌اش هم به نحوی تغییر می‌کند که نرخ سوخت و ساز بدنش رو به افت می‌گذارد. از همین‌رو یک فیل، بیشتر از یک موش غذا می‌خورد، اما همین غذا به نسبت وزن بدنش، به سوخت و ساز کمتری می‌انجامد.
پژوهش‌های پیشین، نشان از وجود همین رابطه‌ها در جوامع انسانی نیز می‌دادند. مارتین برد می‌گوید: "اگر ابعاد یک شهر دو برابر بشود، تعداد راه‌هایش دو برابر نخواهد شد." به‌گفته او، این یافته‌ها می‌تواند به نحوه درک ما از آستانه رشد یک شهر که خود تابعی از نحوه نقل و انتقال مواد غذایی است، کمک کند. (برگرفته از رادیو زمانه)
گزيده اخبار علمي
بنمایه: ای بی سیhttp://www.abc.net.au/science/articles/2012/02/15/3430588.htm

افزایش انرژی LHC برای شکار "بوزون هیگز" معروف به "ذره خدا"

2012-02-15T17:55:00.000+03:30

افزایش انرژی LHC برای شکار "بوزون هیگز" معروف به "ذره خدا"
__________________________________________________________________

دانشمندان در "برخورد دهنده بزرگ هادرونی" (LHC) انرژی برخوردی پروتون ها را افزایش دادند. این افزایش انرژی شانس برخورد و یافتن ذرات "بوزون هیگز" معروف به "ذره خدا" را افزایش می دهد و بطور قطعی وجود یا عدم وجود این ذره بنیادی را مشخص خواهد کرد.
__________________________________________________________________
توضیح اضافه گزیده: "بوزون هیگز" (Higgs boson)، یک ذره بنیادی فرضی دارای جرم است که وجود آن توسط "مدل استاندارد فیزیک ذرات" پیش‌بینی شده است. این بوزون، تنها ذرهٔ مدل استاندارد است که هنوز به صورت تجربی مشاهده نشده است. مشاهده تجربی این ذره ممکن است بتواند درباره چگونگی جرم‌دار شدن ماده توسط ذرات بنیادی بدون جرم دیگر، توضیح دهد. به طور خاص، بوزون هیگز، احتمالاً می‌تواند دلایلی برای تفاوت‌های بین فوتون که بدون جرم است و بوزون‌های W و Z که نسبتاً پرجرم هستند، ارائه کند. پس از نوشته شدن کتابی بنام "ذره خدا: اگر پاسخ کائنات است، سئوال چیست؟" توسط "لیان لدرمن" که در آن این ذره را «ذره خدا» نامید، اغلب در رسانه‌ها از بوزون هیگز به‌عنوان "ذره خدا" یاد می‌شود.

دانشمندان اعلام کردند که انرژی پرتوهای پروتون را ۱۴ درصد افزایش داده اند تا انرژی کل برخورد نه ۸ تریلیون الکترون ولت برسد و بدین ترتیب برخورد دهنده بزرگ هادرونی (LHC) رکورد خود را در برتوهای پرانرژی شکست.

از آغاز کار این برخورددهنده در سال ۲۰۰۸، پژوهشگران در LHC بسیار محتاطانه انرژی پرتوهای پروتون در این برخورد دهنده را افزایش داده اند. پروتون ها پس از پیمودن مسافت ۲۷ کیلومتر تونل زیرزمینی با هم برخورد می کنند و ذرات تولید شده در کسر ثانیه بوسیله حسگرهای بسیار قوی شناسایی می شوند. این برخورد دهنده که بزرگترین از نوع خود است با همکاری ۱۰۰،۰۰۰ دانشمند از ۱۰۰ کشور جهان با هزینه ای برابر با ۹ میلیارد دلار در کشور سویس در نزدیکی مرز فرانسه ساخته شده و هرچند روزانه آزمایش های گوناگونی در آن انجام می شود، هدف اصلی آن یافتن ذره هیگز و تکمیل دانش ما نسبت به کل ساختار ریزاتمی می باشد.*

دانشمندان مستقر در این مرکز امیدوارند که تا سال ۲۰۱۴ یا ۲۰۱۵ به نتایج ارزنده ای در این زمینه دست یابند.

آنها قرار است تا نوامبر امسال با این سطح انرژی کار کنند و پس از آن دستگاه برای مدت ۲۰ ماه بروز رسانی و تعمیرات خاموش شود و در این مدت دانشمندان به تحلیل داده های بدست آمده بپردازند و در مرحله بعدی افزایش انرژی پرتوهای پروتون تا ۱۴ تریلیون الکترون-ولت را شاهد خواهیم بود.

روز ۱۳ دسامبر سال ۲۰۱۱ مسئولان پروژه‌های اطلس و سی‌ام‌اس از همین مجموعه برخورددهنده LHC، در کنفرانسی خبری در سرن گفتند که در آزمایش‌های خود ذراتی دیده‌اند که معادل ۱۲۴ تا ۱۲۵ گیگاالکترون‌ولت، جرم داشته‌اند، و آنها می پنداشتند که بزن هیگز را یافته اند.*

این تیمها به طور رسمی در هفته گذشته مقالات خود را برای بررسی جامعه علمی به مجلات علمی ارائه کردند.

در حالی که داده ها از پروژه اطلس تا حد زیادی تکرار آنچه در ماه دسامبر گزارش شده, بوده است. تجزیه و تحلیل پروژه CMS شامل داده های جدیدی در حمایت از یک بوزون هیگز، با جرمی حدود ۱۳۲ برابر پروتون و کمی پایین تر از آنچه توسط پروژه اطلس گزارش شده بود، می باشد.

با این افزایش انرژی ۱۴% داده های جدیدی بدست خواهد آمد که می توان آن را با آنچه در سال گذشته بدست آمده مقایسه کرد و به نتیجه قطعی رسید.

بازگردان: (کو-ادمین) گزيده اخبار علمي

بنمایه: بی بی سی انگلیسی

* برای آشنایی بیشتر شما عزیزان توضیحات بیشتری در ابتدا و لابلای متن اصلی گنجانده شده

كشف بهترين نامزد "زمين دوم"

2012-02-05T20:41:00.000+03:30

ستاره‌شناسان موفق به شناسايي يك سياره صخره‌اي شده‌اند كه به نظر يكي از بهترين گزينه‌ها و كانديداهاي كشف شده تا كنون براي حيات محسوب مي‌شود.

سياره GJ 667Cc در ناحيه قابل سكونت به دور ستاره خود چرخيده كه دما را براي وجود آب مايع در سطح آن امكان‌پذير مي‌سازد.
اين سياره با استفاده از داده‌هاي تلسكوپ رصدخانه جنوب اروپا شناسايي شده كه در جست‌وجو براي حركات موجود در ستارگان كه نشانه وجود كشش گرانشي يك سياره در اطراف آن است، مورد بررسي قرار گرفته بودند.
جرم اين سياره جديد در حدود 4.5 برابر زمين بوده كه در اطراف ستاره GJ 667C در فاصله 22 سال نوري از زمين گردش مي‌كند. نور دريافتي توسط اين سياره مشابه زمين است.
به گفته ستاره شناسان، اين سياره در يك منظومه سه ستاره‌اي قرار گرفته كه دو ستاره ديگر در مجموعه ستارگان كوتوله نارنجي قرار مي‌گيرند.
ستاره GJ 667C از ساختار شيميايي متفاوتي نسبت به خورشيد برخوردار بوده و ميزان عناصر سنگين‌تر از هليوم آن مانند كربن، آهن و سيليكون بسيار پايين‌تر است.
اين كشف نشان دهنده اين مطلب است كه سيارات با قابليت برخورداري از حيات در محيط‌هاي بيشتري قابل مشاهده هستند.
اين ستاره، پيش از اين با يك سياره بزرگ در اطراف آن شناخته شده بود كه البته هيچ گاه اطلاعات آن منتشر نشد. اين سياره به قدري به ستاره خود نزديك بوده كه وجود آب در آن امكان‌پذير نيست.
دانشمندان همچنين بر اين باورند كه احتمالا يك سياره گازي و يك سياره ابرزمين ديگر در منظومه اين ستاره وجود دارد.

با تشکر از سایت کنجکاو به خاطر این خبر

کهکشان "آندرومدا" تنها خطر محتمل آینده زمین

2012-02-05T12:59:00.000+03:30

جهان مفهومی بزرگتر از سیاره زمین دارد اما جهان اصلی انسانها زمین است که نابودی آن به وسیله برخوردهای سیارکها، برابر با نابودی انسانها است، رویدادی که محور بسیاری از فیلمها بوده که به اعتقاد بهرام مبشر اخترشناس دانشگاه کالیفرنیا تخیلی و به دور از واقعیت اند.

به گزارش مهر، جهانی که در آن زندگی می کنیم در دید انسانهای مختلف ابعاد متفاوتی دارد، عده ای آن را به اندازه خانه ای می بینند که در آن ساکنند، بعضی آن را به بزرگی شهر،

خبر عبور سیارکها از نزدیکی این سیاره و یا شایعه نابود شدن زمین به واسطه یک سیارک یا سیاره گاه و بی گاه در روزنامه ها، وب سایتهای خبری، وبلاگها و شبکه های اجتماعی و به تازگی در فیلمهای سینمایی غوغایی زودگذر را ایجاد کرده و دوباره به فراموشی سپرده می شود، درست مانند سیارکی که چندی پیش در حالی که بسیاری بی خبر از وقوع چنین پدیده ای لحظات زندگی خود را سپری می کردند، از فاصله ای نسبتا نزدیک از کنار سیاره زمین گذشت.

سیارک " ۲۰۱۲ ب.ايکس۳۴ " به قطر ۱۱ متر جمعه شب، هفتم بهمن ۱۳۹۰ در حدود ساعت ۱۹:۳۰ به وقت ایران از کنار زمین عبور کرد. این سیارک ۶۰ هزار کیلومتری سیاره زمین عبور کرد، برای درک بهتر میزان نزدیکی این سیارک از زمین می توان گفت که فاصله " ۲۰۱۲ ب.ايکس۳۴ " از زمین در حدود دو برابر فاصله ای است که ماهواره های مخابراتی قرار گرفته اند اما به دلیل ابعاد کوچک این سیارک رصد آن با تلسکوپهای زمینی بسیار دشوار بود. عبور این سیارک باوجود ابعاد کوچکی که داشت واقعه ای بزرگ به شمار می رود، چون به ندرت یک جرم آسمانی تا این حد به زمین نزدیک می شود.

در حدود دو ماه پیش نیز سیارکی دیگر با وسعتی برابر ۴۰۰ متر از فاصله ۳۲۵ هزار کیلومتری از زمین عبور کرد. این سیارک با نام "۲۰۰۵واي.يو.۵۵ " در گذشته به عنوان سیارکی شناخته می شد که طی بازگشت دوباره اش به سوی زمین در سال ۲۰۲۹ و یا ۲۰۳۶ با این سیاره برخورد خواهد کرد. با این همه محاسبات جدید نشان می دهند این سیارک نیز برای زمین خطری به حساب نمی آید و از فاصله ای بسیار نزدیک، در حدود ۲۹ هزار و ۵۰۰ کیلومتری از سیاره، عبور خواهد کرد.

دانشمندان دانشگاه پوردو در آن زمان اعلام کردند در صورتی که این سیارک به زمین برخورد می کرد، می توانست انفجاری چهار هزار مگاتنی ایجاد کرده و منجر به ایجاد زمین لرزه ای هفت ریشتری شود. همچنین در صورتی که این سیارک بر روی اقیانوس فرود می آمد می توانست امواجی به ارتفاع ۲۱ متر به وجود آورد که می توانستند تا مسافت ۹۶.۵ کیلومتری در خشکی پیش بروند.

سیارک آپوفیس از دیگر شخصیتهای مشهور فرضیه هایی است که پایان آنها نابودی زمین است، از سال ۲۰۰۴ تا کنون که این سیارک کشف شده پیش بینی هایی در خصوص فجایای برخورد این شهاب سنگ با زمین ارائه شده است به طوریکه پیش بینی های اولیه نشان می داد که در سال ۲۰۲۹ آپوفیس با زمین برخورد خواهد کرد اما ارزیابیهای بعدی نشان داد که در ۱۳ آوریل ۲۰۲۹ این شهاب سنگ عظیم از فاصله بسیار نزدیک از زمین (۳۶ هزار و ۳۵۰ کیلومتری) عبور خواهد کرد (در این فاصله ماهواره های مخابراتی در مدار اطراف استوا می چرخند) و در سال ۲۰۳۶ این شهاب سنگ بار دیگر به زمین رسیده و این بار به این سیاره برخورد خواهد کرد.

هر چند درصد این احتمالات بسیار پایین (یک در ۲۵۰ هزار) است با این وجود، زمین نمی تواند کاملا دور از خطر باشد چرا که حتی مدارهای حرکت شهاب سنگها نیز می تواند در اثر تاثیرات نیروهای گرانشی سیارات تغییر کنند. اگر این شهاب سنگ به زمین برخورد کند شدت برخورد آن به ۸۷۰ مگاتن می رسد. این شدت ۶۵ هزار برابر بزرگتر از بمباران اتمی هیروشیما است.

کهکشان آندرومدا تنها خطر محتمل آینده زمین
در میان تمامی این فرضیه ها و احتمالات، صنعت سینما نیز بیکار ننشسته و با استفاده از شدت بالای جاذبه چنین موضوعاتی، فیلمهایی ساخته می شوند که نابودی زمین را به شکلهای مختلف، به ویژه به واسطه رویدادهای فضایی به تصویر می کشند. از جمله جدیدترین این فیلمها، "مالیخولیا" اثر کارگردان دانمارکی "لارس فون تریه" است که در آن علاوه بر روابط اجتماعی میان انسانها، به نابودی زمین به واسطه برخورد سیاره ای چندیدن برابر بزرگتر پرداخته شده است.

فون تریه خود معتقد است که طرح اصلی فیلمش واقعا در مورد پایان دنیا نیست بلکه در مورد مالیخولیای دنیای ذهنی است. با این همه با نگاهی صرفا علمی به بخش نجومی این فیلم، این نگرانی به وجود می آید که با در نظر گرفتن اینکه بسیاری از پدیده های کیهانی قابل پیش بینی یا قابل رصد نیستند، روزی احتمال وقوع چنین رویدادی وجود دارد؟

بهرام مبشر، اخترشناس دانشگاه کالیفرنیا ریورساید از جمله دانشمندانی است که نسبت به این نوع از فیلمها بی تفاوت است. وی در پاسخ به ابهاماتی که برخی فیلمهای تخیلی درباره پایان زمین و نابودی آن دارند گفت: این فیلمها آثاری صرفا علمی تخیلی هستند و من معمولا چنین فیلمهایی را نگاه نمی کنم.

مبشر در پاسخ به این سوال که در آینده ای دور یا نزدیک امکان وقوع رویدادی مشابه با آنچه در این فیلمها از سرنوشت زمین به خوبی به تصویر کشیده شده، یعنی برخورد سیاره ای چندین برابر بزرگتر با زمین، وجود دارد؟ می گوید: هیچ سیارک یا ستاره دنباله داری که در آینده ای نزدیک، یعنی تا چند میلیون سال آینده، با زمین برخورد کرده و یا حتی از فاصله ای بسیار نزدیک از کنار زمین عبور کند، وجود ندارد.

به گفته مبشر فضا به اندازه ای وسیع و خالی است که احتمال وقوع چنین پدیده ای بسیار نادر است، اما غیر ممکن نیست. در مقیاسی بزرگتر می توان گفت که کهکشان آندرومدا یکی از تهدیدهای احتمالی برای آینده زمین است.

مبشر می گوید کهکشان آندرومدا با سرعتی برابر ۳۰۰ کیلومتر بر ثانیه در حال نزدیک شدن به کهکشان راه شیری، سکونتگاه سیاره زمین، است. در پی این رویداد این کهکشان طی چند میلیارد سال دیگر به راه شیری رسیده و با آن برخورد خواهد کرد که این برخورد می تواند پیامدهایی نیز برای زمین داشته باشد. به گفته مبشر، آنچه افراد مختلف در فیلمها به تصویر می کشند تخیلی هستند و هیچ ارتباطی با واقعیت جهان ندارند.

منبع:گزیده اخبار فضایی

بيگانگان فضايي کجا هستند؟

2012-02-04T21:47:00.000+03:30

نتایج مطالعه ای جدید نشان می دهند که بیگانگان فضایی، در صورتی که وجود داشته باشند، باید تاکنون انسانها را پیدا می کردند و يا بلعكس.

"توماس هیر" ریاضیدان دانشگاه "گلف کاست" فلوریدا می گوید: یا انسان در این جهان تنها است، یا آنها ما را تنها گذاشته اند!"

"هیر" که نتایج مطالعات خود را در انجمن ریاضیات آمریکا در بوستون ارائه کرده است، بر اساس تخمین‌هایی که وی از مدت زمان مورد نیاز یک جامعه برای جمع آوری منابع و دانسته های تکنولوژیکی برای ترک کردن جهانی که در آن زندگی می کند و سفر به جهانی دیگر به آن نیاز است، به چنین نتیجه ای رسیده است.

بر اساس این محاسبات حتی با سرعتی كمتراز یک درصد سرعت نور، بیگانه ها باید طی 500 سال به نزدیکترین ستاره همسایه خود رسیده باشند.

اگر 500 سال دیگر برای ساخت یک فضاپیما در نظر گرفته شود و سالهای دیگری به انجام ساير کارهای حاشیه ای صرف شود، محاسبات نهایی نشان می دهند تمدنهایی که از قدیمی ترین ستاره های کهکشان راه شیری سفر خود را آغاز کرده اند، اکنون باید به زمین رسیده باشند، اما شواهد نشان می دهند که تا کنون هیچ نشانه ای از آنها دیده نشده است.

پس بیگانگان فضایی کجا هستند؟

دلایل متعددی می توانند وجود داشته باشند تا عدم تمایل تمدنهای بیگانه به انسانها را توجیه کنند، یکی از مهمترین آنها می تواند این باشد که انسانها چیزی که مورد نیاز بیگانگان باشد را در اختیار ندارند.

به گفته هیر هر نوع تمدن فضايي احتمالا بیولوژیکی نیست، از این رو به مکانی مانند زمین نیاز ندارد، آنها نیازی ندارند که به زمین آمده و آب آن را به سرقت ببرند. آنها می توانند چنین نیازهایی را در دیگر نقاط جهان برطرف سازند.

هیر با اشاره به وجود تجهیزات پیشرفته ای مانند کپلر که می تواند سیاره ها را در مدار دیگر ستاره ها رصد کند، معتقد است دیده نشدن انسانها به هر دلیلی که باشد، دلیل بر این نیست که بیگانگان از وجود ما آگاهی نداشته باشند.

به گفته وی اگر انسانها بر روی سیاره ای با قدمتی پنج میلیارد ساله به فناوری مانند کپلر دست پیدا کرده اند، تمدنهای بیگانه که 10 ميليارد سال قدمت بیشتری دارند به طور قطع پیشرفته تر خواهند بود.

هیر می گوید: من اطمینان دارم آنها توانایی این را دارند تا بفهمند بر روی سیاره ای حیات وجود دارد یا ندارد، تنها کلروفلوروکربن یا CFC موجود در اتمسفر زمین نشانه ای قابل توجه برای کشف این موضوع است.

"وودز هالی" فیزیکدان دانشگاه مینه سوتا که به تازگی کتابی را درباره چشم انداز زندگی فرازمینی منتشر کرده است می گوید ما اطلاعات دقیقی درباره نحوه آغاز حیات بر روی زمین نداریم تا بتوانیم بر اساس آن حیات بیگانه را شناسایی کنیم، حتی اگر این نوع از حیات در برابر چشم ما قرار داشته باشد.

از نظر وودز سه احتمال وجود دارد: حیات پدیده ای نادر است که قابل قبول ترین احتمال به شمار می رود، حیات ناشناخته است زیرا هربار که به آن نگاه می شود، نسبت به بار پیش تفاوت عمده ای داشته است، حیات در جهان فراوان است و تنها مشکلات تکنیکی مانع از رصد آن می شود.

بر اساس گزارش فاکس نیوز، هالی تمامی این گزینه ها را ممکن می داند، اما به اعتقاد وی برتری با اولین گزینه است، حیات زمین گونه ای نادر از حیات است و ما گونه هایی نادر هستیم.

پی نوشت:درج این مطلب به معنی تایید یا تکذیب آن نیست و فقط انعکاس نظر گزارش فاکس نیوز است.

منبع:گزيده اخبار فضائي

آیا درون هر سیاه‌چاله، جهانی خانه دارد؟

2012-01-31T21:39:00.000+03:30

ممکن است جهان ما هم درست مثل عروسک‌های تخم مرغی‌شکل و معروف روسی، در سیاهچاله‌ای متعلق به جهانی گسترده‌تر واقع شده باشد. در این‌صورت، هر سیاهچاله‌ای که تاکنون در جهان پیدا شده است، از ریزسیاهچاله‌ها گرفته تا ابرسیاهچاله‌ها، شاید دروازه‌های ورود به دیگر جهان‌ها باشند.
_________________________________________________________________
براساس نظریه‌ای که چندان ساده هم در ذهن نمی‌گنجد، یک سیاهچاله در واقع تونلی مابین دو جهان است، به‌طوری که می‌شود آن را نوعی "کرم‌چاله" تلقی کرد. در این‌صورت هرآنچه این سیاهچاله جذب خود می‌کند، به جای سقوط در نقطه‌ای ناپیدا، از سر دیگر سیاهچاله که در جهان دیگری جوانه زده، به‌شکل یک "سفیدچاله" فوران می‌کند.

نیکودم پاپلاسکی (Nikodem Poplawski) که فیزیکدانی از دانشگاه ایندیانا است، در تشریح این نظریه که به‌تازگی در نشریه علمی Physical Letters B انتشار یافته است، چهارچوب ریاضیاتی جدیدی برای نحوه سقوط پیچشی ماده در یک سیاهچاله ارائه کرده است. این معادلات، کرم‌چاله‌ها را به‌عنوان نیمه پنهان چیزهایی می‌شناسند که اینشتین از آن‌ها با عنوان "تکینِگی‌های فضا- زمانی" یاد می‌کرد و به عقیده‌اش، در قلب هر سیاهچاله‌ای می‌شود پیدای‌شان کرد. بر اساس معادلات نسبیت عام اینشتین، هنگامی که ماده‌ای بیش از اندازه در یک نقطه فشرده شود- یعنی همان اتفاقی که برای قلب فوق فشرده یک سیاهچاله رخ داده است- یک تکینگی زاده می‌شود. این معادلات، تکینگی را فاقد بُعد، فوق چگال و بی‌نهایت داغ توصیف کرده‌اند که این ویژگی‌ها با شواهد غیر مستقیم زیادی قرین شده‌اند، اما چنان دور از ذهن و عجیب هستند که دانشمندانِ فراوانی از پذیرفتن‌شان سر بازمی‌زنند.

اگر حق با پاپلاسکی باشد، اجباری به پذیرفتن تعریف عجیب اینشتین از مفهوم تکینگی نیست. طبق معادلات جدیدی که وی ارائه کرده است، ماده‌ای که توسط سیاهچاله‌ها جذب و نابود می‌شود، در واقع اساس تشکیل کهکشان‌ها، ستارگان و سیاراتِ یک جهان دیگر است.

کرم‌چاله‌ها، به حل معمای مهبانگ هم کمکی می‌کنند؟

به‌گفته پاپلاسکی، جایگزین کردن مفهوم کرم‌چاله با سیاهچاله، می‌تواند حلال مشکلات زیادی در قلمرو کیهان‌شناسی نوین باشد. مثلاً طبق نظریه مهبانگ (یا همان انفجار بزرگ)، جهان از یک تکینگی زاده شد، اما دانشمندان نظر قانع‌کننده‌ای راجع به نحوه تشکیل همین تکینگی ندارند. پاپلاسکی می‌گوید اگر جهان ما از یک کرم‌چاله، به جای یک تکینگی زاده شده باشد، آنگاه "هم مشکل سیاهچاله‌ها حل خواهد شد و هم مشکل تکینگی مهبانگ".

کرم‌چاله‌ها حتی می‌توانند توضیحی برای انفجارهای پرتو گاما هم ارائه کنند که قوی‌ترین انفجارهای شناخته‌شده در کیهان، پس از انفجار بزرگ هستند. این انفجارها، در حواشی جهانِ رؤیت‌پذیر ما رخ می‌دهند. گمان می‌رود که منشاء آنها انفجار ستاره‌های نخستین در کهکشان‌های فوق‌العاده دوردست باشد، اما هنوز هیچ قطعیتی راجع به این گمانه‌زنی وجود ندارد (رجوع کنید به نوری در بیکران دوردست).

به نظر پاپلاسکی، انفجارهای پرتوی گاما در واقع ترشح ماده از جهان‌های دیگر هستند. وی می‌گوید این ماده می‌تواند از طریق ابرسیاهچاله‌های واقع در قلب کهکشان‌ها- یا به‌گفته او، کرم‌چاله‌ها-‌ به جهان ما راه پیدا کرده باشد. هرچند هیچ توضیحی راجع به نحوه وقوع این پدیده وجود ندارد. او می‌گوید: "شاید ایده احمقانه‌ای به نظر آید، اما از کجا معلوم که اتفاق نیفتد؟"

دست کم یک راه برای آزمودن فرضیه پاپلاسکی وجود دارد: برخی از سیاهچاله‌های واقع در جهان ما به دور خودشان می‌چرخند و اگر جهان ما در سیاهچاله‌ای چرخنده شبیه به این‌ها متولد شده باشد، باید این چرخش را هم از مادرش به ارث برده باشد. به‌گفته پاپلاسکی، اگر مشاهدات آتی نشان از چرخش جهان ما در یک جهت مشخص بدهند، این، مدرکی غیر مستقیم در حمایت از ایده کرم‌چاله خواهد بود.

کرم‌چاله‌ها، به مثابه مولدان "ماده نامتعارف"

فیزیکدانان معتقدند که ایده کرم‌چاله می‌تواند همچنین مشخص سازد که چرا بعضی پدیده‌های خاص در جهان ما، از پیش‌بینی‌های نظری تبعیت نمی‌کنند. طبق مدل استاندارد کیهان‌شناسی، انحنای فضا بعد از وقوع مهبانگ می‌بایسته در طول زمان افزایش یافته باشد و هم‌اکنون- که ۱۳.۷ میلیارد سال از آن زمان می‌گذرد- ما می‌بایست بر سطح یک جهان بسته و کروی واقع شده باشیم، اما مشاهدات، حکایت از این می‌کند که جهان ما، در تمامی جهات، تخت و مسطح است.

مسئله دیگر این است که شواهد به‌دست‌آمده از نور مربوط به سنوات نخستین جهان، حکایت از توزیع فوق‌العاده همگن دما در سرتاسر جهان می‌کند. این بدین‌معناست که دورترین اجرامی که در دو سوی مختلف جهان واقع شده‌اند، روزی به هم نزدیک و در ارتباط با هم بوده‌اند، تا مثل مولکول‌های یک گاز محبوس، در وضع تعادل قرار بگیرند. در اینجا هم مشاهدات با پیش‌بینی‌ها نمی‌خواند، چراکه اجرام واقع در دو سوی جهان، چنان از هم دورند که با درنظرگرفتن سن فعلی جهان، برای مرتبط بودن‌شان، لابد با سرعتی فراتر از سرعت نور از هم دور شده‌اند.

کیهان‌شناسان، به‌منظور رفع این تناقض، مفهومی تحت عنوان "تورم کیهانی" را معرفی کردند. براساس نظریه تورم، جهان بلافاصله بعد از وقوع مهبانگ، جهشی ناگهانی را تجربه کرده که طی آن، فضا با سرعتی فراتر از سرعت نور انبساط پیدا کرده است (برخلاف تصور معمول، فضا، خود می‌تواند فراتر از سرعت نور حرکت کند. نسبیت خاص، تنها سرعت اجسام "درون" فضا را محدود به سرعت نور تعریف می‌کند). این انبساط، ابعاد جهان را در یک لحطه از حد و حدود یک اتم، به ابعاد قابل توجهی رساند. پس چون سطح کره‌ای که ما بر آن ایستاده‌ایم- همچون سطح کره زمین- بسیار غول‌آساست، آن را به‌شکل تخت می‌بینیم. این نظریه، مشکل چگونگی ِ ارتباط نقاط دوردست جهان در لحظه مهبانگ را هم برطرف کرده است، اما با فرض صحت داشتن تورم کیهانی، کیهان‌شناسان در توضیح عامل محرکه این جهش ناگهانی، ناتوان بوده‌اند‌ و هستند. اینجاست که تئوری کرم‌چاله به کمک می‌شتابد. به‌گفته پاپلاسکی، طبق بعضی از نسخه‌های نظریه تورم، این جهش توسط یک "ماده نامتعارف" ایجاد شده است. نوعی فرضی از ماده که به‌جای جذب شدن از طریق نیروی گرانش، در حضور این نیرو رفتاری دافعه دارد و به‌همین‌واسطه با ماده معمولی فرق می‌کند. پاپلاسکی به‌پشتوانه معادلاتش بر این عقیده است که ماده نامتعارف، محصول مرگ ستارگانِ نخستین و تبدیل‌شان به کرم‌چاله‌هاست. او می‌گوید: "باید ارتباطاتی میان ماده نامتعارفی که کرم‌چاله‌ها را شکل داده، و ماده نامتعارفی که تورم را موجب شده، وجود داشته باشد."

کرم‌چاله‌ها، به مثابه یک راهکار واقعی

نظریه‌ای که به‌تازگی ارائه شده است، نخستین نظریه‌ای نیست که به وجود جهان‌های دیگری درون سیاهچاله‌ها اشاره دارد. دمین ایسون (Damein Easson)، فیزیکدان نظری دانشگاه ایالتی آریزونا نیز در مطالعات پیشین خود، گمانه‌زنی‌های مشابهی را مطرح کرده بود. او که در این مطالعات اخیر هیچ نقشی نداشته است، می‌گوید: "چیزی که در اینجا تازگی دارد این است که یک کرم‌چاله‌ واقعی در چهارچوب نظریه نسبیت عام، نقش گذرگاهی از یک سیاهچاله بیرونی به یک جهان جدیدِ درونی را ایفا می‌کند." ایرسون، با اشاره به معادلات پاپلاسکی می‌افزاید: "در مقاله خودمان فقط امکان وجود چنین راه حلی را مطرح کرده بودیم، اما پاپلاسکی، پی به یک راه حل واقعی برده است." با این‌همه، به‌گفته وی، این ایده بسیار خیالی به‌نظر می‌رسد. "آیا چنین چیزی ممکن است اتفاق بیفتد؟ البته. می‌توان چنین سناریویی را محتمل دانست؟ نظری ندارم، اما هرچه باشد، یقیناً احتمال جذابی‌ست".

مطالعات آتی در حوزه گرانش کوانتومی- که مربوط به مطالعه رفتار نیروی گرانش در ابعاد زیراتمی می‌شود – می‌تواند این معادلات را تغییر دهد و احتمالاً از نظریه پاپلاسکی پیشتیبانی یا ان را رد کند.

کرم‌چاله، راه حل اصلی نیست

به‌گفته آندرئاس آلبرخت (Andreas Albrecht)، فیزیکدان دانشگاه کالیفرنیا- دیویس، هرچند این نظریه روی هم‌رفته جذاب است، اما کمکی به حل معماهای مربوط به منشأ جهان ما نمی‌کند. این نظریه، با گفتن این‌که جهان ما ناشی از ترشح ماده از یک جهان دیگر است، فقط سئوالات بنیادین ما را به جایی دورتر انداخته است. به عبارت دیگر، هیچ توضیحی راجع به منشأ آن جهان دیگر نمی‌دهد و مشخص نمی‌کند آیا ویژگی‌های آن، اصلاً شبیه به همین جهان ماست، یا نه. آلبرخت می‌گوید: "برخی مسائلی که ما در پی حل‌شان برآمده‌ایم، واقعاً طاقت از کف می‌بَرند، و تازه معلوم نیست حق با کدام‌شان است."

با همه این‌ها، آلبرخت ایده کرم‌چاله‌های تونل‌مانند را چندان عجیب‌تر از ایده تکینگی‌های سیاهچاله‌ای نمی‌داند و هشدار می‌دهد که نباید این نظریه را به صِرف عجیب بودنش، نادیده گرفت. وی می‌گوید: "هرآن‌چه که دانشمندان در این زمینه می‌پرسند، اعجاب‌آور است. هیچ تضمینی نیست که بگویید حق با ایده‌ای‌ست که متعارف‌تر به‌نظر می‌رسد؛ چراکه از هر طرفی که قضیه را بنگرید، می‌فهمید همین پرسش، خود از پیش‌فرض‌های عجیب ایجاد شده است."

بنمایه: رادیو زمانه
با تشکر از صفحه فیس بوک گزیده اخبار علمی

سرپیچی از قوانین گرانش نیوتن توسط برخی کهکشانها

2012-01-24T13:01:00.000+03:30

گروهی از ستاره شناسان بین المللی در بررسیهای خود نشان دادند که تمام کهکشانها از قوانین گرانش اطاعت نمی کنند.

دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز، دانشگاه زوریخ و موسسه ملی فیزیک نجوم ایتالیا دریافتند در کهکشانهای بیضوی شکل*، حرکت ستارگان از قوانینی متفاوت از قوانینی پیروی می کنند که در فرمول جاذبه نیوتن تدوین شده اند.

این تحقیق که در ژورنال فیزیک نجوم* پذیرفته شده ، سه کهکشان را که از قوانین گرانش سرپیچی می کنند مورد بررسی قرار داد و کشف کرد که حرکت متفاوت این ستارگان می تواند بدون متوسل شدن به فرضیه ماده تاریک توضیح داده شود.

به گفته این کیهان شناسان، در کهکشانهای از این نوع، حرکت ستارگان را می توان برپایه نظریه هایی با عنوان "آر.اف" توضیح داد. این نظریه ها بسط نظریه نسبیت عمومی انیشتین را پیش بینی می کنند.

این محققان در این خصوص توضیح دادند: "از دیدگاه مدلهای دینامیک کهکشانها ما توانستیم بررسی کنیم که نظریه های "آر.اف" قادرند با دقت بالایی گستردگی حرکات ستارگان در کهکشانهای بیضوی شکل را بازسازی کنند."

بر اساس گزارش مهر از مدیا ایناف، سه کهکشانی که در این تحقیق رصد شدند در گذشته برپایه قوانین کلاسیک جاذبه نیوتن و فرضیه وجود ماده تاریک توضیح داده شده بودند.

این ستاره شناسان افزودند: "درحالت کنونی هیچ یک از این دو نظریه را مستثنی نمی کنیم، اما این بسیار جالب است که می بینیم می توان برپایه روشی متفاوت از فرضیه ماده تاریک در خصوص شرایط این کهکشانها توضیح داد."

به اعتقاد این دانشمندان، کهکشانهای بیضوی شکل، تنها کهکشانهایی نیستند که از جاذبه کلاسیک اطلاعت نمی کنند بلکه کهکشانهای مارپیچ و توده های کهکشانی نیز می توانند به روشی مشابه رفتار کنند.

* elliptical galaxy
** (Astrophysical Journal)

* elliptical galaxy
** (Astrophysical Journal)

دوستان نازنین بدلیل مشکلاتی که پیدا کردم مدتی بود دچار افسردگی شده ام بزودی آپدیت روزانه وبلاگ را از سر می گیرم

Sh2-239: یک ترکیب آسمانی

2011-12-11T13:36:00.001+03:30

فعالیت‌های ستاره‌زایی، چون قلم مویی کیهانی، این ترکیب دلکش غبار و سحابی‌های تاریک را نقش زده است. جرمی که با نام های SH2-239 و LDR 1551 در فهرست‌ها ثبت شده است، در ناحیه‌ای در نزدیکی مرزهای جنوبی مجموعه ابر مولکولی ثور در فاصله حدود 450 سال نوری واقع شده است.

این بوم نقاشی، که تقریبا 3 سال نوری امتداد یافته است، مملو است از نشانه‌هایی از اجرام ستاره‌ای جوان که جریان‌های پویایی از مواد، از آنها را به محیط مجاور جاری است. از جمله در نزدیکی مرکز قاب، فوران فشرده و قرمز رنگ گاز هیدروژن دیده می‌شود که در نزدیکی سرچشمه تابش فروسرخ IRS5، که گمان می‌رود منظومه‌ای پیش-ستاره‌ای در محاصره صفحه‌های غباری باشد، واقع شده است.

درست در زیر آن، بال‌های گسترده‌تر و درخشانتر HH 102، یکی از نواحی مملو از اجرام هربیگ-هارو (Herbig-Haro) و سحابی‌واره‌های همنشین با ستارگان تازه متولد شده قرار گرفته است. تخمین‌ها گویای آن‌اند که مجموع کل موادی که در ناحیه ستاره زایی LDN 1551 قرار دارد، تقریبا با بیش از 50 برابر جرم خورشید برابر باشد.

مترجم: سعید آقائی
منبع:nojum.ir

صفحه ما روی فرند فید

کشف سیاره ای با اندازه زمین و در فاصله 252 سال نوری زمین توسط کپلر 21b ناسا

2011-12-06T00:54:00.001+03:30

رصد خانه ملی (The National Optical Astronomy)روز چهار شنبه اعلام کرد کپلر 21b یک سیاره جدید که تقریبا اندازه کره زمین است در فاصله 352 سال نوری یافته است.

کتی گرامنی مسئول مطبوعاتی و معاون رصد خانه گفت:آنچه که در مورد این سیاره شگفت انیز است این سیاره تقریبا به اندازه کره زمین است ولی جرم آن حدود 10 برابر بزرگتر از سیاره ما و شعاع آن 1.6 برابر اندازه زمین است.

وی اضافه کرد تا چند سال قبل کوچکترین سیاره که خارج از منظومه خورشیدی ما بود به اندازه مشتری یا زحل بود که حدود ده برابر بزرگتر از ازمین بود در حال حاضر اندازه گیری ما چیزی تقریبا به اندازه کره زمین را نشان می دهد که بیانگر پیشرفت تکنولوژی ما برای پیدا کردن سیارات به اندازه زمین است.

ستاره سیاره جدید کمی بزرگتر و داغتر از خورشید است و اگر چه سیاره به مقدار قابل ملاحظه ای جوان است ولی از آنجایی که به ستاره اش بسیار نزدیک است دارای دمای بسیار داغی است و نمی تواند آب را بصورت مایع برای حیات داشه باشد.فاصله آن با ستاره اش شش میلیون کیلومتر است(تقریبا 3.7 مایل)کپلر 21b دمای آن را 2960 درجه فارنهایت تخمین زده است.

در مقابل این سیاره زمین حدود 150,000,000 کیلومتر (93 میلیون مایل) با خورشیدش فاصله دارد

کپلر 21b رصد خانه کپلر تلسکوپهای زمینی رصدخانه ملی کیت پیک در آریزونا به مدت 15 ماه این سیاره را مورد برسی قرار دادند نتایج این مطالعه در مجله اختر فیزیک به چاپ می رسد.

معرفی اجرام آسمانی ستاره ها

2011-12-04T22:27:00.001+03:30

ستاره ها کراتی سوزان و متشکل از گازهای ملتهب هستند که بر خلاف سیارات، از خود گرما و نور ساطع می کنند.
خورشید ما نیز یک ستاره است. با اینکه یک میلیون برابر بزرگتر از زمین است، اما ستاره بزرگی به حساب نمی آید و در کیهان ستاره های بسیار بزرگتر از خورشید هم یافت میشود. پس از خورشید نزدیکترین ستاره به ما بیش از 4 سال نوری فاصله دارد.

"توضیح ضروری: سال نوری مقیاس زمان نیست، بلکه مقیاس مسافت و برابر با 300 هزار کیلومتر است که نور در هر ثانیه میپیماید. بنابراین یک سال نوری مسافتی بالغ بر 10 میلیون میلیون کیلومتر است."

برخی از ستاره هایی که در شب میبینیم به صدها هزار سال نوری هم میرسد.
کوچکترین ستاره های درخشان، کوتوله های سفید(white dwarfs) نام دارند. با اینکه این ستاره ها تقریبا هم اندازه زمین هستند، جرم و چگالی زیادی دارند. از طرفی بعضی ستاره های در حال مرگ بسیار بزرگ و غول آسا هستند. بزرگی تعدادی از این ابرغول ها(super giant) به 50 میلیون برابر خورشید میرسد. بعضی از ستاره ها که ما آنها را ابرنواختر(supernova) مینامیم، ناگهان به اندازه هزاران برابر خورشید میدرخشند و سپس به تاریکی میگرایند و به ستاره نوترونی(neutron star) یا سیاهچاله(black hole) تبدیل میشوند.

خصوصیات مشترک ستاره ها

1-دما و طیف
اگر شما یک میله فلزی را داغ کنید، ابتدا رنگ آن قرمز میشود و اگر آن را بیشتر حرارت دهید رنگ میله به ترتیب زرد، نارنجی، سفید و در نهایت رنگشان آبی خواهد شد. این قضیه درباره ستارگان نیز صادق است. بعضی ستاره ها بسیار داغ و برخی سرد هستند. دمای ستاره ها را از روی رنگشان میتوان تشخیص داد. یک ستاره آبی، از ستاره زرد و ستاره زرد از ستاره قرمز داغتر است. اخترشناسان از روی رنگ یک ستاره میتوانند به طور تقریبی دمای سطح آن را تعیین کنند. دمای سطح ستاره های زرد رنگ(مانند خورشید) حدود 6000 درجه، و دمای سطحی ستاره های سرخ و تقریبا سرد حدود 3000 درجه است. از طرفی دمای سطحی ستاره های آبی رنگ، بسیار بالاست و تا 50 هزار درجه سانتی گراد هم میرسد.

هر جسم داغ طیفی از امواج الکترومغناطیس ساطع میکند. البته چشم ما قادر است فقط بخشی از این طیف را در محدوده نور مرئی ببیند. به همین دلیل دانشمندان برای مشاهده طیف کامل این امواج، از وسیله ای به نام طیف نگار(spectrometer) استفاده میکنند.

با علم به اینکه هر اتم داغ و ملتهب، امواجی با طول موج مشخص از خود ساطع میکند و اینکه اتم هر عنصر دقیقا همان طول موج را از نور پیوسته جذب میکندکه هنگام برانگیخته شدن، آن را تابش میکند، اخترشناسان توانسته اند به کمک نوع خاصی از طیف نگارها، به عناصر موجود در گازهای داغ جوّ ستاره های نزدیک مانند خورسید، و همچنین توده گازهای سرد و شناوری که در سر راه تابش نور ستاره ها به زمین قرار دارند، پی ببرند.

خصوصیات مشترک ستاره ها

2-روشنایی، درخشش و بزرگی
با نگاه کردن به آسمان شب، میپندارید که همه ستاره ها در یک صفحه بزرگ و با فاصله مساوی از زمین قرار دارند. در حالی که بیشتر این ستاره ها میلیونها کیلومتر از هم فاصله دارند. بعضی از ستاره ها روشنتر از بقیه به نظر میرسند، در حالی که ممکن است ستاره ای که کم نور تر است، از ستاره درخشان مجاورش، بزرگتر باشد.

دو عامل درخشندگی و فاصله از ما، میزان روشنایی ستاره را تعیین میکند. برای مثال، یک نورافکن بیش از یک چراغ قوه قلمی نور دارد، لذا درخشنده تر است. اما اگر همین نورافکن در فاصله 10 کیلومتری ما باشد، دیگر حتی روشنایی چراغ قوه کوچک را هم ندارد، زیرا هرچه فاصله منبع نور از ما بیشتر باشد، شدت نور ان کاهش می یابد. این موضوع در مورد ستاره ها نیز صادق است.
درخشش ستاره به اندازه و بزرگی آن هم بستگی دارد. هرچه ستاره بزرگتر باشد، انرژی بیشتری دارد و در نتیجه درخشش آن هم بیشتر است.

خصوصیات مشترک ستاره ها

3-سرعت و جهت حرکت
ستاره ها هم مانند همه اجرام کیهانی حرکت میکنند. حرکت ستاره ها بر طول موج نور ارسالی آنها اثر میگذارد. درست شبیه صدای آژیر یک ماشین آتش نشانی که در هنگام نزدیک شدن به ما صدای زیرتری نسبت به زمان دور شدن از ما دارد. این پدیده اثر دوپلر(doppler) نام دارد.

با اندازه گیری طیف ستاره و مقایسه آن با طیف استاندارد، میتوان جهت و سرعت حرکت ستاره را اندازه گیری کرد. اگر طیف تابش شده از ستاره به سمت رنگ آبی جا به جا شود، ستاره در حال نزدیک شدن به ما است و اگر این طیف به سمت رنگ قرمز حرکت کند، به این معنی است که ستاره در حال دور شدن از ما است.

منبع:ستاره شناسی و نجوم

احتمال وجود موجودات بیگانه طبق نظریه استفان هاوکینگ

2011-12-04T02:09:00.001+03:30

استیفن هاوکینگ، فیزیکدان و ستاره شناس مشهور، دوشنبه طی یک نشست در دانشگاه جورج واشنگتون اعلام کرد احتمال حیات موجودات بیگانه با نوعی زندگی ابتدایی در جایی از کهکشان ما وجود دارد.

او اضافه می کند: با توجه به وسعت کائنات، بعید به نظر می رسد که کره زمین تنها سیاره قابل زندگی باشد و بشر برای تضمین بقای طولانی مدت خویش باید دست به کاوش فضا بزند. او در مراسم بزرگداشت 50 امین سالگرد تاسیس ناسا گفت: در قسمتی از کهکشانی که ما در آن زندگی می کنیم، احتمال وجود موجوداتی با ساختار زیستی ساده است که به نظر نمی آید موجودات هوشمندی باشند.

عدم موفقیت پروژه جستجو برای موجودات هوشمند غیرزمینی(SETI) برای یافتن هرگونه علایمی از تمدن های غیرانسانی، ثابت کرده که چنین موجوداتی تا فاصله 100 سال نوری زمین وجود ندارند.

احتمال وجود موجوداتی با زندگی ابتدایی در سیاره ای دیگر، ممکن است خیلی پایین یا حتی بالا باشد، اما بیگانگانی که انقدر هوشمند هستند تا سیگنالهایی به سمت فضا ارسال کنند، ممکن است قادر به ساختن سلاحهایی باشند که مانند بمب اتم یک تمدن را از بین ببرد.او همچنین اضافه کرد احتمال وجود زندگی بدوی در حال پیشرفت وجود دارد، اما یک زندگی هوشمند بسیار بعید است.

هاوکینگ می گوید: به نظر نمی آید که بیگانگان سیاره ما را دیده باشند. بغیر از گزارشاتی که مربوط به دیدن اشیا، پرنده (مانند بشقاب پرنده) وجود دارد، او می گوید: چرا این اشیا، فقط قابل مشاهده توسط افراد غیر عادی بوده اند؟

او همچنین اضافه می کند: انسان برای تضمین حیات خود و دیگر گونه ها برای مدتی طولانی، باید در جهت اکتشاف فضا تلاش کند. او کسانی که مخالف کاوشهای فضایی هستند را به کسانی تشبیه می کند که سفر اکتشافی کریستف کلمب در اقیانوس آتلانتیک در سال 1492 را هدر دادن پول می دانستند. با این همه کشف دنیای جدید یعنی قاره آمریکا، تغییر بسیار بزرگی در دنیای قدیم ایجاد کرد.

و تصور کنید که اکتشاف فضا چگونه خواهد توانست آینده نسل بشر را تغییر دهد و تعیین کند آیا اصلاً آینده ای برای ما وجود خواهد داشت؟

هاوکینگ 66 ساله، فیزیکدان نظری و کیهان شناس مشهوری است که از نوعی اختلال عصبی (ALS) در کنترل ماهیچه هایش رنج می برد. او برای حرکت از ویلچر و برای ارتباط از کامپیوتر کمک می گیرد. او همچنین در نوشتن یک کتاب علمی برای کودکان به نام ” کلید جرج برای پی بردن به اسرار کیهان” با دخترش همکاری کرده و هدف او تشویق جوانان برای مطالعه بیشتر درباره علم و تکنولوژی بوده است.

هاوکینگ می گوید: ما در جامعه ای زندگی می کنیم که همه چیز توسط تکنولوژی اداره می شود، اما هنوز تعداد کمی از مردم هستند که به علم روز علاقمندند.

نسل بشر برای حفظ حیات باید جسارت زندگی کردن در جایی را که قبلاً کسی به آن راه نیافته داشته باشد.

از: ستاره شناسی و نجوم

آیا سفر در زمان ممکن است؟

2011-12-04T01:55:00.001+03:30

آیا سفر در زمان ممکن است؟ آیا می توانیم دروازه ای به گذشته و یا میانبری به آینده پیدا کنیم؟ آیا می توانیم نهایتا از قوانین طبیعت برای تسلط بر خود زمان استفاده کنیم؟ برای اینکه بینیم چگونه این ممکن است، ما باید به زمان آنگونه که فیزیکدانان نگاه میکنند بنگریم: در بعد چهارم. این به آن سختی که بنظر میاید نیست. هر بچه مدرسه ای می داند که تمام اشیاء فیزیکی، حتی من در صندلی ام، سه بعد دارد. همه چیز طول و عرض و ارتفاع دارد اما بعد دیگری هم هست که آن زمان است. انسان 3 بعدی، طول عمر دارد همچنان که منظومه شمسی میلیاردها سال عمر دارد . هر چیز طولی در زمان و فضا دارد. و سفر در زمان یعنی سفر در این بعد چهارم. در فیلمهای علمی تخیلی دیده اید که فردی وارد تونلی میشود و اینگونه به زمان گذشته یا آینده میرود. فیزیکدانان به این فکر میکنند که آیا این تونل را میتوان در زمان ایجاد کرد که چواب مثبت است. حتی برای آن اسم هم گذاشته اند: “کرم چاله”. کرم چاله ها همه جا هستند ولی آنقدر ریزند که دیده نمیشوند. هیچ سطحی در طبیعت صاف و یکدست نیست در سطح هر چیزی حفره و برآمدگی هست هرچند خیلی صاف بنظر برسد. زمان هم مستثنی نیست. زمان هم اینچنین است. پستی و بلندی هایی در زمان است که خیلی ریزتر از مولکول و اتم است و آن ابر کوانتمی است و اینجاست که “کرم چاله” ها وجود دارند. تونل های ریز که میانبری به زمان و مکان هستند شکل میگیرند و ناپدید میشوند در این دنیای ریز کوانتمی که اینها 2 زمان و مکان متفاوت را به هم وصل میکنند ولی اندازه این تونل ها یک میلیارد تریلیون تریلیونم سانتیمتر هستند که خیلی ریزند تا انسانها از آنها عبور کنند و وارد ماشین زمان شوند ولی بعضی دانشمندان معتقدند که میتوانند این کرم چاله ها را تریلیون بار بزرگتر کنند تا انسان بتواند وارد این ماشین زمان شود و به زمان و مکانی دیگر سفر کند
منبع صفحه فیس بوک ستاره شناسی و نجوم

تصویر ارائه شده از RCW 86

2011-12-02T21:12:00.001+03:30

تصاویر مادون قرمز اسپیتزر و میدان گسترده اکسپلورر و سنجش مادون قرمز WISE در این تصویر از RCW 86 ترکیب شده اند.این تصویر گرد و خاک باقی مانده از قدیمی ترین نمونه مستند از ستاره در حال انفجار یا ابر نو اختر را نشان می دهد.این تصویر نشان می دهد نور از خود تصویر و پس زمینه اش باقی می ماند و این نور ربطی به کهکشان راه شیری ندارد..رنگهای تصویر به ستاره شناسان اجازه می هد که نور بین پس زمینه کهکشانی و خود آن را تشخیص دهند.

گرد و غبار همراه با موج انفجار ابرنواختر قرمز به نظر می رسد در حالی که گرد و غبار در پس زمینه سبز و زرد است.ستاره در میدان دید آبی رنگ به نظر می رسدوبا تعین درجه حرارت از گرد و غبار در پوسته دایره های قرمز رنگ باقی می ماند و ابرنواختر که نشان می دهد که تا چه حد از موج انفجار ستاره به پیش رفته و ستاره شناسان را قادر می سازد که چگالی ماده را تعین کنند و نتیجه ای که می دهد RCW 86 یک حفره بزرگ منفجر شده است.

گروه بندی ستارگان جوان در X ماکیان

2011-12-02T20:47:00.001+03:30

ماکیان X میزبان بسیار از گروه بندی ستاره گان جوان است تریکی از ستاره های عظیم متعدد که در منطقه گرم و تحت فشار قرار دارند و گاز دور خوشه های آنها پیچیده است و دور ازحفره هایی از گاز داغ با چگالی پایین تر است.

در این تصویر 8 میکرون مادون قرمز پشته از گاز متراکن تر شده در مرزهای حفره علامتگذاری شده است.لکه های روشن در داخل این پشته ها نشان می دهد که امروزه نیز ستاره هایی در آنها در حال تشکیل است.

تصویر ارائه شده توسط ناسا از یک ابر نواختر و ستاره همدم آن

2011-12-02T20:15:00.001+03:30

در سال 2004، یک تیم بین المللی از اخترشناسان، برای اولین بار، مشاهده کرده بودند نمودند ستاره ای "بازمانده" خروج از سیستم دو ستاره مربوط به یک ابرنواختر منفجر شده است.

ابر نواختر برخی از مهمترین منابع عناصر شیمیایی در جهان است و آنها در در ک ما ا تکامل کهکشان ها مفید هستند.ابر نو اختر فوق بسیار بزرگ و قرمز به نظر می رسد این ابر نو اختر (سمتر چپ تصویر)بعد از انفجار ده برابر جرم خورشید گاز هیدروژن به ستاره همدم آبی رنگ(سمت راست تصویر منتقل کرد)

حوزه های اسرارآمیز کیهانی با جریان زمانی معکوس

2011-12-02T09:44:00.001+03:30

حوزه های اسرارآمیز کیهانی با جریان زمانی معکوس
****************************************

"و شاید عقربه های ساعت از چرخیدن از راست به چپ آن قدر خسته شده بودند که به ناگهان در جهت مخالف شروع به حرکت کردند ..."
- راز تولد، یاستین گوردر یک روز صبح درحالیکه تازه از خواب بیدار شده اید و در حال آماده کردن صبحانه هستید به ناگهان اتفاق عجیبی رخ می دهد: شیرقهوه داخل لیوان تان به طور خود به خود شروع به هم خوردن می کند و به تدریج شیر از قهوه جدا شده و داغ تر و داغ تر می شود! تخم مرغ ها از درون ماهیتابه به داخل پوسته شکسته شان برمی گردند و تخم مرغ های شکسته شده به طور خود به خود سالم می شوند! ...

با دیدن چنین وقایعی چه فکری می کنید؟ بلی، کاملاً درست حدس زدید، زمان در حال بازگشت به عقب است!

البته در حوزه ای از جهان که ما هم اکنون در آن به سر می بریم زمان همواره به طور طبیعی جریان داشته است و بنابراین طبیعی است که از وقوع چنین وقایعی شگفت زده شویم اما در کمال تعجب برخی فیزیکدان ها به این نتیجه رسیده اند که احتمالاً حوزه هایی در پهنه کیهان وجود دارند که جریان زمان در آنها معکوس است.

لاورنس شالمان (1) از دانشگاه کلارکسون (2) در پوتسدام نیویورک یکی از این فیزیکدان هاست. او که دکترای خود را در رشته فیزیک از دانشگاه مشهور پرینستون آمریکا گرفته است در مقاله ای که تقریباً 12 سال پیش منتشر شد برای نخستین بار توانست نشان دهد که ممکن است در پهنه کیهان، در کنار حوزه های با جریان زمانی طبیعی، حوزه هایی با جریان زمانی معکوس هم وجود داشته باشند.

اما اگر واقعاً چنین حوزه های اسرارآمیزی در پهنه کیهان وجود داشته باشند در این صورت چنانچه روزی بتوانید به یکی از این حوزه های کیهانی سفر کنید در آنجا با تجربه ای باورنکردنی مواجه خواهید شد چراکه در آنجا با گذشت زمان بجای پیرتر، جوان تر و جوان تر خواهید شد! اما آیا این راز حیرت انگیز، آخرین راز جاودانگی است؟

پی نوشت:
1- Lawrence Schulman
2- Clarkson University

منبع:
Marcus Chown, “Backwards to the Future”, New Scientist, Issue No. 2224

منابعی برای مطالعه بیشتر:
خوانندگان علاقه مند به مطالعه تخصصی بیشتر در این موضوع می توانند به مقاله اصلی شالمن در لینک زیر مراجعه کنند:

http://people.clarkson.edu/~lschulma/1999OppositeThermodynamicArrowsPRL.pdf

ازاسرار کوانتومی آفرینش

کرمچاله ها؛ دروازه هایی به سوی ابدیت

2011-11-28T22:30:00.001+03:30

فاصله ما از مرکز خوشه کهکشانی سنبله (1) تقریباً 55 میلیون سال نوری است. این فاصله به حدی زیاد است که اگر بخواهیم با پیشرفته ترین فناوری های موجود و سریع ترین موشک هایی که در اختیار داریم به این خوشه کهکشانی سفر کنیم تقریباً 750 میلیارد سال طول می کشد تا به آنجا برسیم.

حال فرض کنید در حالیکه با سفینه فضایی خود در حال سفر در پهنه کیهان هستید به ناگهان یک تونل اسرارآمیز در برابرتان گشوده شود. شما با سفینه فضایی خود وارد این تونل می شوید و در چشم بر هم زدنی خود را در آن سوی تونل می یابید. از دهانه دیگر تونل که خارج می شوید با کمال تعجب می بینید که در نزدیکی یکی از کهکشان های خوشه کهکشانی سنبله هستید. بدین ترتیب شما راه هزاران میلیون ساله را در چشم بر هم زدنی پیموده اید!

آیا چنین داستانی ممکن است واقعی باشد؟ آری! در سال1921 ریاضیدانی آلمانی به نام هرمان وِِیل (2) هنگام حل معادلات نسبیت عام اینشتین با پاسخی عجیب و غیرمنتظره مواجه شد. وِِیل دریافت که بر مبنای نسبیت عام ممکن است میان دو نقطه بسیار دور در پهنه کیهان به ناگهان تونلی تشکیل شود و آن دو نقطه را به طور میان بُر به همدیگر متصل کند. در این صورت با عبور از درون این تونل در یک چشم بر هم زدن می توان از این سر کیهان به آن سوی آن رسید.

سایر فیزیکدان ها طی دهه های بعدی تحقیق بر روی ویژگی های این تونل های اسرارآمیز کیهانی را ادامه دادند و فیزیکدان مشهوری به نام جان ویلر (3) در سال 1957 میلادی نام این تونل های شگفت انگیز را "کرمچاله" (4) گذاشت.

بعدها مشخص شد که کرمچاله ها علاوه بر دو نقطه مکانی حتی می توانند دو نقطه زمانی مختلف را نیز به طور میان بُر به همدیگر متصل کنند. به عنوان مثال چنین کرمچاله هایی می توانند لحظه حال را به لحظه ای در گذشته یا آینده بسیار دور وصل کنند. بدین ترتیب با عبور از درون این نوع کرمچاله ها عملاً می توان در بُعد زمان به آینده یا گذشته سفر کرد. یکی از مشهورترین نوع از چنین کرمچاله هایی که می توانند نقش ماشین زمان را ایفا کنند، کرمچاله های موریس-ثورن (5) نام دارند.

در اواخر دهه 1980 میلادی دو فیزیکدان به نام های مایکل موریس (6) و کیپ ثورن (7) کشف کردند که چنانچه یک کرمچاله با سرعت بسیار زیادی به دور خود بپیچد به طوری که دو دهانه ابتدایی و انتهایی آن در مقابل هم قرار گیرند عملاً به یک ماشین زمان تبدیل خواهد شد. در این صورت با عبور از درون این کرمچاله و بازگشت به دهانه ورودی آن می توان به گذشته سفر کرد!

اما از همه اینها عجيب‌تر آنكه كرمچاله‌ها حتی می توانند نقش تونل هایی را برای اتصال جهان های موازی به همدیگر ایفا کنند. به عبارتی کرمچاله ها درواقع ممكن است كانال‌هايي باشند براي خروج از اين جهان و ورود به جهان‌هاي ديگر.

پی نوشت:
1-Virgo Cluster
2- Hermann Weyl
3- John Wheeler
4- Wormhole
5- Morris-Thorne wormhole
6- Mike Morris
7- Kip Thorne

ازاسرار کوانتومی آفرینش